İçimde Ölen Çocuk

Ben en çok çocukluğuma ağladım,
Oyuncaklarım kırıldığı için değil,
Kimsenin kırılan kalbimi görmediği için.

Bir pencerenin önünde büyüdü ömrüm,
Dışarıda kahkahalar vardı,
İçeride ise sessizliğin yankısı...
Ben hep izleyen oldum,
Hiç gerçekten yaşayan olamadım.

Bir dosta güvendim, sırtımı döndüm,
Sırtımda ihanetin izlerini buldum.
Sevgiye uzandım, avuçlarıma aldım,
Rüzgâr gibi dağılıp gitti.

Gece olunca herkes evine döndü,
Ben yalnızlığıma döndüm.
Duvarlar adımı ezbere bilir oldu,
Çünkü en çok onlarla konuştum.

Kim bilir kaç kez öldüm içimde,
Kaç kez yeniden ayağa kalktım kimse görmeden.
Gülüşlerimin ardında,
Yıllarca sakladığım çığlıklar vardı.

Şimdi aynaya bakıyorum;
Saçlarımdaki aklar değil,
Yaşayamadığım yıllar konuşuyor.

Bir gün ben de bu dünyadan gidersem,
Arkamdan çok ağlamayın.
Ben zaten her gece biraz daha öldüm,
Siz yalnızca son nefesimi duyacaksınız.

Ve eğer bu dizeler yüreğine dokunduysa,
Bil ki aynı acının iki farklı ismiyiz.
Çünkü bazı insanlar yaşamaz;
Sadece hayata sessizce katlanır.