Sensizliğe Alışamadım
Sensizliğe alışamadım ben,
Aradan geçen onca zamana rağmen.
Takvimler değişti, mevsimler geçti,
Ama içimde bıraktığın boşluk hiç değişmedi.
Bir zamanlar sesinle güzelleşen günler,
Şimdi sessizliğin gölgesinde kayboluyor.
Adını anmasam da seni yaşıyorum,
Çünkü bazı insanlar unutulmaz,
Bazı izler kalpten hiç silinmez.
Senden sonra birçok sabaha uyandım,
Birçok akşamı yalnız karşıladım.
Kalabalıklar arasında yürüdüm,
Gülümsemeye çalıştım, güçlü görünmeye çalıştım.
Ama geceler olunca bütün maskeler düştü,
Ve özlemin yine gelip yanıma oturdu.
Bir şarkı çalıyor bazen uzaklardan,
İçinde sen varsın.
Bir rüzgâr esiyor usulca,
Sanki adını kulağıma fısıldıyor.
Bir sokaktan geçiyorum,
Anılarımız kaldırım taşlarına sinmiş gibi.
Nereye baksam senden bir iz görüyorum.
İnsanlar zamanın her şeyi iyileştirdiğini söylüyor.
Belki yaraları kabuk bağlıyor zaman,
Ama bazı acılar kalbin en derin yerinde yaşamaya devam ediyor.
Senin yokluğun da öyle işte;
Sessiz ama derin, görünmez ama ağır.
Bazen seni anlatmak istiyorum,
Kelimeler yetmiyor.
Bazen seni unutmak istiyorum,
Kalbim izin vermiyor.
Çünkü sen yalnızca bir insan değildin bana,
Bir hayaldin, bir umut, bir alışkanlıktın.
Ve insan bazı alışkanlıklarını bıraksa da,
Bazı özlemlerinden vazgeçemiyor.
Şimdi geceleri yıldızlara bakıyorum,
Belki aynı gökyüzüne bakıyorsundur diye.
Belki bir gün yollarımız yeniden kesişir diye.
Ama olmasa bile biliyorum ki,
Sen kalbimin en sessiz köşesinde yaşamaya devam edeceksin.
Sensiz yaşamayı öğrendim belki,
Yalnız yürümeyi de öğrendim.
Ama ne kadar zaman geçerse geçsin,
Ne kadar güçlü görünürsem görüneyim,
İçimde bir yerde hâlâ eksik kalan bir şey var.
Ve ben her geçen gün yeniden anlıyorum ki;
Sana değil,
Sensizliğe alışamadım.