En sıcak günlerde bile üşüyen yürekler vardır,
Kar altında kor gibi yanan sessiz hasretler vardır.
Dili suskun, gözleri uzaklara dalan,
Kalbi kırık, sevgiyi zamana bırakan insanlar vardır.

Sevmek güzeldir, gönle düşen bir ışık gibi,
Sevilmek ise ömre değen bir bahar gibi.
Ama bazen insan sevdiğine değil,
Yokluğun sessizliğine yenilir gizli gizli.

Kaç mevsim geçmeli hüznün dinmesi için,
Kaç yaprak savrulmalı rüzgârla gitmesi için?
Kaç yağmur yağmalı gözlerden geceye,
Kaç sabah doğmalı yeniden gülmesi için yüreğe?

Kaç mevsim bitmeli aşkı bulmak için,
Kaç yol tükenmeli ona varmak için?
Belki de aşk aradığın yerde değildir,
Vazgeçtiğini sandığın anda kalbine misafirdir.

Bir gün bütün kışlar yorulur, biter,
Hasretin en koyusu bile vakitle geçer.
Ve bekleyen yürek, umudunu yitirmeden,
Kendi baharına kavuşur ansızın yeniden.

Kimi aşklar zamana emanet gelir,
Kimi mutluluklar sabırla büyür, serpilir.
Ve en güzel mevsim ne yazdır ne de bahar,
Sevdiğinin gözlerinde bulduğun sonsuz diyardır.

O vakit anlarsın bekleyişin nedenini,
Sessiz gecelerin, eksik kalan cümlelerini.
Gerçek sevda ne zamanı tanır ne yolları,
Bir ömür yaşatır kalpte en güzel baharları.