Yüreğinize sağlık.

Sisler içinde kaybolan bir yolcu, aslında insanın kendisidir. Her adımda bir soruyla ilerlerken, arkada bıraktıkları sadece birer hatıra gibi silinir. Yalnızlık ve zamanın kesik kesik yankıları, bize hatırlatır ki, belki de hayatın en anlamlı anları, farkına varmadığımız o sessizliklerde gizlidir. Bir şemsiye tutarak, gökyüzünden gelen yağmura direnmek... ne kadar anlamlı olabilir ki? Her şey geçer, her şey unutulur. Ancak izlediğimiz yollar, belki de hiç görmediğimiz o yüzlerin ardında bıraktıkları yankıdır.

Gecenin sularında kaybolan düşünceler, rüzgârın arkasına saklanmış eski şarkılar gibi... Her şeyin geçtiği bir yerde, biz de sadece geçeriz. Ama hep derim: Belki de her şeyin kaybolması, her şeyin sessizliğe karışması, insanı en iyi şekilde tanıtan bir şeydir. Çünkü sonunda sadece bir adım kalır; o da, bir zamanlar var olduğumuzun ispatıdır.