o gün gece birden çöktü.
ama bu, bildiğim o gecelere hiç benzemiyordu.
gökte ay vardı.
yıldızlar da vardı.
fakat dünya karanlığa değilde,
sanki tarifsiz bir acıya gömülmüş gibiydi.

ben zeynep’im.
fatma ile alinin kızı,
hasan ile hüseyin,nin bacısı
ben bugün burada
bu kerbelada kardeşim hüseyin’i toprağa bıraktım.

ben bugün abbas’ı kaybettim.
ali ekber’i kaybettim.
bir gün içinde
bir ömre sığmayacak kadar çok ayrılık yaşadım.

çocuklar korkuyla yanıma sokuluyor.
birinin gözünde yaş,
birinin dudaklarında susuzluk...

ben onları teselli etmeye çalışıyorum.
oysa içimde teselliye muhtaç,
bir yanım var.

ama ağlamak için vaktim yok.
çünkü şimdi bana düşen başka bir şey var.
kardeşim giderken
geriye yalnız bir acı bırakmadı.
bir emanet bıraktı.
hakikatin emaneti...

yarın bizi esir diye yürütecekler.
zafer kazandıklarını sanacaklar.
oysa bilmiyorlar.
bugün kerbelada düşen bedenlerdir.

hakikat değil.
ben konuşacağım.
çünkü susarsam,
zulüm kendi hikayesini yazacak.

ben anlatacağım.
çünkü unutulan her hakikat,
bir kez daha öldürülür.

ve ben biliyorum
bu gece bir daha hiç bitmeyecek.
bu acı da bitmeyecek.

ama bir gün insanlar
kerbela’yı yalnız gözyaşıyla değil,
vicdanlarıyla da anlayacaklar.
işte o gün,
kardeşimin yalnız kalmadığını anlayacağım.

Mehmet Demir
17621