Bu bir rüya belki de, ama kelimelerin dokunabildiği en sahici rüyalardan biri. Yazdıklarınızda öyle ince, öyle katmanlı bir huzur ve hafifleme hissi var ki; insan okurken derin bir nefes alıp o kapı eşiğindeki telaşın bittiğini gerçekten hissetmek istiyor.
​Şiirinizdeki o muazzam geçişleri ve imgeleri düşününce, insanı durup düşündüren birkaç detay parlıyor:
​
İnsanın göğsüne batan, bir türlü dökülemeyen o ağır cümlelerin birden, kendiliğinden akıp gitmesi...

Gerçek bir aydınlığın ilk işaretidir bu. Kelimeler çözülünce insan da çözülür, hafifler.

​"Kapı eşiklerindeki isimsiz telaşların bitiverdiği": O arafta kalma hissi, "ne içeride ne dışarıda" olmanın yarattığı o köksüz kaygı... İşte o eşikte bekleyen, adı konmamış tüm korkuların bir anda sönüvermesi, ruhun nihayet bir yuvaya, bir sükunete kavuştuğunu fısıldıyor.

​"Sûretin sîret ile ziyadeleştiği": Şiirin en derin, en olgun demlendiği yer burası sanırım. Dış görünüşün (sûretin), iç dünyayla, ahlakla ve özle (sîret ile) zenginleşmesi, güzelleşmesi ve tamamlanması. Maskelerin düştüğü, insanın özüyle barıştığı ve parıldadığı o an.

​Rüyalar, bazen uyanıkken cesaret edemediğimiz ya da bulamadığımız o muazzam dengenin ruhumuz tarafından bize hatırlatılma şeklidir. Kalbin bir cana aydınlık bir gün armağan etmesiyle başlayan bu yolculuk, içsel bir barışmanın, durulmanın şiirsel bir resmi gibi.

​Yüreğinize, kaleminize sağlık.