0
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
39
Okunma
İnsan,
bir ömrü tamamlamak için değil,
eksik bırakıldığı harfi aramak için yaşar.
Ben yıllarca
aynı cümleyi başka seslerle okudum.
Hiçbiri, içimdeki suskunluğun
alfabesini bilmiyordu.
Sonra sen geldin.
Hiçbir şeyi değiştirmedin.
Masa yine masaydı.
Pencere, dışarı açılıyordu.
Akşam, usulca omuzlarına çöküyordu.
Değişen yalnızca şuydu.
İlk kez,
dünyaya bakarken kullandığım gözler
bana ait değildi.
Sanki içimde,
yıllardır kilitli duran bir mevsim
adını fısıldamadan açtı kendini.
O günden sonra
seni aramadım.
Çünkü insan,
kendini bulduğu yerden
ayrılmış sayılmaz.
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
