0
Yorum
2
Beğeni
5,0
Puan
23
Okunma
Bu şiir, bir sabah uyandığında içindeki boşluğu fark eden bir insanın hikâyesidir. Dışarıdan bakıldığında her şey normaldir; sokaklar aynı, insanlar aynı, hayat kendi akışındadır. Ama onun içinde bir şey eksilmiştir. Adını koyamadığı bir kırılma, sessizce yerleşmiştir kalbine.
Zamanla bu eksiklik büyür. Konuşmalar azalır, sesler içe çekilir. Kimse onun içindeki savaşı fark etmez. Yardım eli uzanmaz, bir söz bile yaraya dokunmaz. Bu yüzden yalnızlık, sadece etrafında değil, içinin en derin yerinde büyür.
Bir noktadan sonra hayat, ona uzak bir şehir gibi gelir. Ulaşılmaz, dokunulmaz, sadece izlenen bir şey… Mutluluk ise elinde tutamadığı bir gölgeye dönüşür.
Kırılan Umut
Bir sabah uyandım, içimde eksik bir şey vardı,
Sanki kalbim yarım kalmış bir hikâyeye dardı.
Sessiz sokaklar gibi sustu içimdeki ses,
Kimse duymadı içimdeki çaresiz nefes.
Bir gülüş verdim hayata, borç gibi kaldı elimde,
Mutluluk uzak bir şehir, kayboldu her izimde.
Ne bir el tuttu beni, ne bir söz sardı yarayı,
Ben kendime kaldım, en derin yalnızlığımla.
Ama yine de düştüm de vazgeçmedim yoldan,
Kırık yerimden büyüdüm, yeniden doğdum her sondan.
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
