Ayla Kaya
Hayat Ne?

Hayat ne biliyor musun?
Karanlıkta yalın ayak koşmak mı durmadan,
Yoksa önünde duran o bembeyaz kağıda
Yazılan kaderi bir türlü okuyamamakmı?
Sahi, neydi hayat?

​Bir rüzgârın peşine takılıp gitmek mi,
Yoksa her fırtınada biraz daha eksilmek mi?
Oysa ben sadece sığınacak bir liman aramıştım,
Kalabalıkların ortasında,
Yapayalnız kalacağımı bilmeden.

​Şimdi göğsümde amansız bir sıkışma,
Nefes bile dar geliyor bu yorgun cana.
Gözlerimde anlamsızca süzülen o yaşlar,
Sessizce yanaklarımdan akıp giden neydi?
Sahi, neydi hayat?

​Beynimin içinde bitmek bilmeyen bir uğultu,
Dünyanın gürültüsü çökmüş sanki zihnime.
Etrafım ne kadar kalabalık olsa da,
Bu yalnızlık, bu dilsiz yabancılık niye?

​Çırpınan bir kuş kanadı kaldı gökyüzünde,
Kırık, yorgun ve menzilsiz...
Sert bir sonbahar rüzgarı esiyor şimdi,
Önümde açılmayan, paslı bir kilit gibi o kitap,
İçinde saklıyor yarım kalmış bütün cümleleri.

​Bir gölge de belki peşimizden gelen,
Adımları adımlarımıza karışan
ama hiç konuşmayan.
Mürekkebi kurumuş bir kalemin ucunda,
Sona yaklaşan o son satır mıdır yoksa?
Sahi, neydi hayat?

​Söylesene, hangi kelime kurtarır şimdi bu lügati?
Hangi doğru temize çeker yaşanan bunca yanlışı?
Biz mi geç kaldık dünyaya,
yoksa dünya mı erken kapattı kapılarını?
Cevabını bilmediğin soruları
biriktirmek mi avucunda,
Yoksa bile bile o dilsiz uçurumlara yürümek miydi
​Belki de rüzgara inat, bir uçurtma uçurmaktır
son nefeste.Gökyüzüne tutunmak,
ipini sıkıca sarıp parmaklarına.
Tüm yorgunluğa, tüm o sızılara rağmen,
Zamana inat, acı bir gülümseme
bırakmaktır yeryüzüne.

​Ya da bir kelebeğin ömrü kadardır herşey...
Yarına çıkmayacağını bile bile kanat çırpmak,
O tek bir güne koca bir gökyüzü sığdırmak mı?
Fırtınanın ortasında o rengarenk
tozunla direnmek,
Gün biterken sessizce, incitmeden
veda etmek midir yoksa?

​Her şeyi bitti sanırken o geç kalmışlıkmı?
Akrep yelkovanı kovalarken zamanın ardında,
Kayıp giden gençliğe uzaktan bakmak mı
sessizce?
Bir misafir gibi oturduğumuz dünya sofrasından,
Hiç doymadan, hep eksik kalkmak mıdır yoksa?
​Arada bir durup soruyorum şimdi;
Neydi hayat?
Avucumuzda kalan birkaç dilsiz hatıra mı,
Yoksa o açılmayan sayfada gizlenen,
Okunamayan, silinmeyen
o derin alın yazısı mı?

Ayla Kaya
24 06 2026

Kaleminize yüreğinize sağlık hocam.
Dokunaklı bir şiirdi.
Gönül sözünüz hiç bitmesin.
Selam ve saygılarımla 💐

Kalemin yüreğin var olsun

Üstadem Oldukça yoğun bir duygu ve güçlü bir iç monolog var metinde.
“Ben seni bilir gibi bilirim” tekrarları, şiire hem ritim hem de bir takıntı/derin sezgi hissi kazandırmış. Özellikle maskeler, sessizlik ve siyah-beyaz fotoğraf metaforu iyi çalışmış; yalnızlık ve sezgi duygusunu taşıyor.

Son bölümdeki ters köşe ise metni daha çarpıcı hale getirmiş; karşılıklı bilme hissi yerine tek taraflı bir iç dünyaya dönüşmesi etkili olmuş.
Kalemine yüreğine sağlık, tebrik eder selam ve dua ile saygılarımı sunuyorum

Yüreğinize sağlık. Saygılar selamlar.

Tebrikler arkadaşım emeğine yüreğine sağlık sevdiğini bilmek

Görünenden öteyi bilmek 😞🙏🙏🙏kutlarım ayla hanım.

Çok güzel,duygu dolu ve etkileyici bir şiir.Tebrik ederim şairem.

"Şiiriniz, Kerbela'yı sadece bir tarihsel olay değil, hak ile batılın kıyamete kadar sürecek olan ebedi mücadelesi olarak ele alıyor. 'Şehitlik yakıştı sana' dizeniz, acının yerini teslimiyete ve rızaya bıraktığı o kutlu anı çok güzel özetliyor. Şehidin susuzluğu ve açlığı karşısında zalimin doymak bilmeyen hırsı arasındaki zıtlık, eserin duygusal çatısını oldukça güçlendirmiş."

Tat ve demini almış, güzel bir şiir
Biz de okuyor, kutluyor ve alkışlıyoruz yürekten, yalansız ve riyasız
Gönlüne, ömrüne bereket
Sonsuzluğun sahibine emanet olasın, sağlıcakla kalasın

Güzel kaleminizi yürekten kutluyorum.
Her şey gönlünüzce olsun.
Huzurlu mutlu aydınlık yarınlar diliyorum.
Selamlar dualarımla.

Ddeğerli Ayla hanım,
Kalbin sessiz koridorlarında dolaşan duygular, sade ama derin bir dille anlatılmış. Özellikle “Ben seni bilir gibi bilirim” nakaratı şiire güçlü bir ruh katarken, son dizelerdeki yalnızlık ve hissediş okurkan yüreğime çok dokunru. Tebrik ederim, samimiyeti ve duygusu çok güçlü bir eser olmuş. Selam ve saygılar Yüce Rabbime emanet olun.

Güzel şiir kutlarım emeği
Kaleminiz daim olsun selamlar sevgiler

Çok güzel duru bir şiir okudum, tebrik ederim 🩷

İnsan ruhunun en gizli dehlizlerine dokunan, siyah beyaz bir fotoğraf karesinin ardındaki derin sessizliği adeta bir çığlık gibi duyan çok güçlü bir kalemden çıkmış bu dizeler. Maskelerin ötesindeki o kırılgan çocukluğu, yorgun adımları ve mağrur duruşu böylesine sezebilmek; ancak bir başkasının yarasına kendi yüreğiyle dokunabilen, o "bilme" makamına ermiş bir gönlün harcıdır.
Şiirde "ben seni bilir gibi bilirim" nakaratı, sadece bir gözlem değil, adeta bir sadakat yemini gibi yükseliyor; karşıdaki kişinin inkar etmeye çalıştığı tüm o fırtınaları, geçmişin sızısını ve kelimelerin yetmediği sessizliği bir mühür gibi mühürlüyor. Uzaktan uzağa hissedilen o bağ, mekan ve zaman kavramını yitirerek ruhun ruhu tanıdığı o kadim anlara bizi misafir ediyor.
Son kısımda ise hüzünlü resim ile boş çerçeve arasındaki o tezatlık, birbirini tamamlayan iki eksik parça gibi yüreğe dokunuyor. Resim suskun olsa da, sessizliğin gürültüsünü duyan o tek kişi olmak, yalnızlığın en asil halini; yani anlaşılmanın o nadir ve kıymetli huzurunu simgeliyor.
Bu şiir, "kimseler fark etmezken" birinin içindeki o en derin çığlığı duymayı başaran, o çığlığa bir yankı olmayı göze alan büyük bir gönül yolculuğu olmuş. Kelimeleriniz, sessizliğin içindeki o buğulu tınıyı öylesine somut kılmış ki, okuyan herkes kendi kuytularında benzer bir fırtınayı sezmemek için kendini alıkoyamıyor.

tebrik ediyorum şiiri ve şairini oldukça güzel ve etkili gönlünüze sağlık ve selam