Hayat ne biliyor musun?
Karanlıkta yalın ayak koşmak mı
durmadan,
Yoksa önünde duran o bembeyaz
kağıda
Yazılan kaderi bir türlü okuyamamak
mı?
Sahi, neydi hayat?

​Bir rüzgârın peşine takılıp gitmek mi,
Yoksa her fırtınada biraz daha
eksilmek mi?
Oysa ben sadece sığınacak bir liman
aramıştım,
Kalabalıkların ortasında,
Yapayalnız kalacağımı bilmeden.

​Şimdi göğsümde amansız bir sıkışma,
Nefes bile dar geliyor bu yorgun
cana.
Gözlerimde anlamsızca süzülen o
yaşlar,
Sessizce yanaklarımdan akıp giden
neydi?
Sahi, neydi hayat?

​Beynimin içinde bitmek bilmeyen bir
uğultu,
Dünyanın gürültüsü çökmüş sanki
zihnime.
Etrafım ne kadar kalabalık olsa da,
Bu yalnızlık, bu dilsiz yabancılık niye?

​Çırpınan bir kuş kanadı kaldı gökyüzünde,
Kırık, yorgun ve menzilsiz...
Sert bir sonbahar rüzgarı esiyor şimdi,
Önümde açılmayan, paslı bir kilit gibi
duran o kitap,
İçinde saklıyor yarım kalmış bütün
cümleleri.

​Bir gölge de belki peşimizden gelen,
Adımları adımlarımıza karışan ama hiç konuşmayan.
Mürekkebi kurumuş bir kalemin
ucunda,
Sona yaklaşan o son satır mıdır
yoksa?
Sahi, neydi hayat?

​Söylesene, hangi kelime kurtarır şimdi
bu lügati?
Hangi doğru temize çeker yaşanan
bunca yanlışı?
Biz mi geç kaldık dünyaya, yoksa
dünya mı erken kapattı kapılarını?
Cevabını bilmediğin soruları
biriktirmek mi avucunda,
Yoksa bile bile o dilsiz uçurumlara yürümek miydi?
​Belki de rüzgara inat, bir uçurtma uçurmaktır
son nefeste.
Gökyüzüne tutunmak, ipini sıkıca
sarıp parmaklarına.
Tüm yorgunluğa, tüm o sızılara
rağmen,
Zamana inat, acı bir gülümseme
bırakmaktır yeryüzüne.

​Ya da bir kelebeğin ömrü kadardır her
şey...
Yarına çıkmayacağını bile bile kanat
çırpmak,
O tek bir güne koca bir gökyüzü
sığdırmak mı?
Fırtınanın ortasında o rengarenk
tozunla direnmek,
Gün biterken sessizce, incitmeden
veda etmek midir yoksa?

​Her şeyi bitti sanırken o geç kalmışlık
mı?
Akrep yelkovanı kovalarken zamanın
ardında,
Kayıp giden gençliğe uzaktan bakmak mı sessizce?
Bir misafir gibi oturduğumuz şu dünya sofrasından,
Hiç doymadan, hep eksik kalkmak mıdır
yoksa?
​Arada bir durup soruyorum şimdi;
Neydi hayat?
Avucumuzda kalan birkaç dilsiz hatıra mı,
Yoksa o açılmayan sayfada gizlenen,
Okunamayan, silinmeyen o derin
alın yazısı mı?

Ayla Kaya

24 06 2026