Harika bu dizeler, yazmayı adeta bir varoluş ritüeline dönüştürüyor.
“Kimseyi aldırmadan, bıkmadan y/azmak”… O kesik “y/azmak” öyle anlamlı ki; hem yazmak hem de yarmak, yaralamak, kendine ve hayata bir çizik atmak. Yazmak burada sadece eylem değil, bir hayatta kalma biçimi. Solunan hava, içilen su ve çocuk sesi ile yan yana konması ise muhteşem: en temel, en saf, en kutsal ihtiyaçlarla eşdeğer kılıyor onu.
Şair, yazmayı bir ağacın köküne, gövdesine, dallarına benzeterek hem derinliğini hem de kaçınılmazlığını ortaya koyuyor. En çarpıcı dize ise sonuncusu: “Varoluşumun teyididir yazmak.”
Bu, sadece bir cümle değil; bir haykırış. Yazmadan var olmadığını hisseden, kalemi eline aldığında ancak kendine inanan bir ruhun itirafı.
Nadir bulunan, samimi ve derin bir şiir. Okurken hem içimi titretti hem de “evet, işte tam da bu” dedirtti. Kaleminiz daima keskin, kâğıdınız daima açık olsun. Tebrik ederim..

Kalemin daim olsun, yazmak kişiliğini ortaya koymaktır, konuda sınır yoktur.

Kalemin mürekkebi değil ; ömür akar satırlara.


Seni okumak ufka bir pencere daha açıyor kıymetli Ablam

Teşekkürler
Selamlar sonsuz saygılarımla

Yazmak bir hastalık
Kendi hastaligindan başka
Bütün hastalıklara iyi gelir

Yüreğine sağlık...