Yürüdüm. Asfaltı değil, o eski beklentileri eziyordum ayakkabılarımın altında.
Bıraktım öyle bilsinler dedim içimden. Vefasız desinler. Bir insanın senden nefret etmesi, senin yüzünden hayal kırıklığına uğramasından daha kolay taşınır çünkü. O inanç dolu gözlerin benim yüzümden söndüğünü görmektense, bu gri sokaklarda yalnız başıma çürümeyi seçtim.
Fabrika bacasının dumanı göğe karışırken durdum bir dükkan kepenginin önünde. Islak bir kedi geçti önümden, bakıştık. O da biliyordu, bu şehir adamı doyurmuyordu, sadece geciktiriyordu.
Cebimdeki o küçük, kenarları kıvrılmış defteri çıkardım. Parmaklarım kapağını açarken zorlandı. Defter değil de, eski bir yaranın kabuğuydu sanki. O güne kadar hep başkalarının, o büyük ustaların şiirleriyle doldurmuştum o sayfaları; Nazım’ı, Ahmet Arif’in o zindan duvarlarını, Hasan Hüseyin’in barut kokan sitemini taşımıştım buraya. Hep onların kelimeleriyle haykırmıştım dertleri.
Ama bu defa, kalemi kendimi vurmak için oynattım. Süslü cümleleri, başkalarının sesini, şairane yalanları fırlatıp attım çöpe. Aynayı kırdım o sabah. Kendi infazımı imzalar gibi, dostlarıma uzaktan bir el sallar gibi yazdım o dizeleri:
“Beni kötü bilsinler kardaşlar,
inancı kırılmış bir çift göz,
yüzüme patlayacak bütün dinamitlerden daha amansızdır.
Ben onları terk etmedim,
’ben başaramadım’ diyecek kadar yalın ayak çıkamadım karşılarına.”
Defteri kapattım.
Sabahın ilk minibüsü geçti, binmedim.
Şiir bitmişti, içimdeki o dilsiz sürgün kâğıda dökülmüştü ama bendeki bu mahcubiyet bitmemişti. Yürümeye devam ettim.