Duvarlara vuran gölgem bile yabancı,
Sanki başkası çekmiş içime bu çizgileri.
Her şeyin bir zamanı vardı elbet,
Şimdi zaman sadece kendi kuyusuna düşüyor.

Sessizlik, benliğimin her köşesine yerleşmiş,
Kaldırıp atamıyorum, kovamıyorum içimden.
Bir şeyleri düzeltmeye çalıştıkça dağılıyor,
Elde kalan sadece, dokunmaya korktuğum hatıralar.

Kaç kere yemin ettim kendi kendime bilmiyorum,
Sanki hiç yaşanmamış gibi yapacaktım.
Ama içimdeki çocuk, hâlâ aynı köşede,
Dönüşünü bekleyen bir sabırsızlık taşıyor.

Bir plak dönüyor zihnimin içinde durmadan,
Aynı şarkı, aynı nota, aynı hüzünlü nakarat.
Hayat bir döngüden ibaret sanki,
Döndükçe azalıyorum kendi içimde.

Sana söyleyecek çok şey biriktirmiştim,
Sustukça ağırlaştı, taşınmaz bir yük oldu dilimde.
Ne söylesem eksik, ne yazsam sönük,
Cümlelerim bile gidişine küs.

Aynalar, artık gerçeği göstermekten yoruldu,
Bakıyorum da, gördüğüm yüz benim değil.
Yorgun bir bakış, hırçın, biraz da mağlup,
Yıllar benden habersiz geçti, bırakıp gitti.

Senden geriye kalanları bir kutuya sığdırdım,
Kapağını kapatmaya bile elim varmıyor.
Kapatsam, her şey tamamen bitmiş olacak,
Bitişin soğukluğunu bile özledim.

İnsan kendine en çok hangi yalanı söyler?
"Gitti ve unuttum" derken mi, yoksa beklerken mi?
Kendimi kandırmayı bıraktım artık,
Sensizliğin ağırlığına alıştım.

Hava kararıyor, akşamın hüznü çöküyor,
Beraber giden bir aydınlık vardı.
Şimdi loş ışıklar, gölgeler ve ben,
Sabaha çıkmaya çalışıyoruz.

Belki de sevmek, kendi kendini yok etmekmiş,
Bir başkası için kendi renginden vazgeçmek.
Bütün renklerimi sende bırakmışım,
Gri bir dünyada kendi sesimi arıyorum.

Maskelerin ardında saklanan yorgun ifade,
Hayatın bana dayattığı tek gerçek.
Kimse görmüyor, kimse anlamıyor bu sessizliği,
Sadece ben biliyorum, içimdeki derin yarayı.

İliklerime işleyen enkazın altında, Kendi sesimin dahi ulaşamadığı yerlerde kaldım.
Ardında bıraktığın yıkımı görmedin sen, ama ben her gece boşluğun ağırlığıyla,
Kendi sınırlarımda dik durmayı başardım,
Bu sızı, üzerime çöken bir kış gecesi gibi;
Yaşanan her anın yüküyle,
Hiç gelmeyecek sabahlara karşı, Sustukça büyüyen çığlığımla bekliyorum.

𝒞ℯ𝓂𝓇ℯ 𝒴𝒶𝓂𝒶𝓃