Dokunmayın duygularıma, Bırakın içimde ne varsa Olduğu gibi dağılsın. Silmeyin gözyaşlarımı, Yıllardır tutunduğum hayallerin Sessiz vedasıdır onlar.

Susturmayın beni, İçimde söyleyemediğim Koca bir ömürlük cümleler var. Bir "kal" diyemedim mesela, Bir "gitme" diyemedim ardından.

Şimdi her susuşum, Yüreğimde yankılanan bir çığlık gibi.
Tutmayın ellerimi, Belki son kez uzanır ona. Belki son kez dokunur Yarım kalan bir sevdanın izlerine. Çünkü bazı ayrılıklar vardır; İnsan elini değil, Ömrünü çeker çekip götürür.

Durun... Hemen kapatmayın aramıza mesafeleri. Biraz daha bakayım ardından. Biraz daha seyredeyim uzaklaşan hayalini. Çünkü giden yalnız o değil; Onunla birlikte En güzel düşlerim de gidiyor.

Söyleyin bana, Nasıl alışır insan yokluğa? Nasıl susar dil, Adını söylemeye alışmışken? Nasıl vazgeçer yürek, Bir ömür onu beklemeye ant içmişken?

Biri anlatsın ne olur... Ayrılık neden bu kadar acıtır?

Neden giden gider de, Kalan hep yarım kalır? Neden en çok seven, En çok eksilen olur?
Gece olur, Onu düşünürüm. Sabah olur, Yine onu özlerim.

Kalabalıklar içinde kaybolurum, Ama her yol dönüp dolaşıp Onun olmadığı yere çıkar.

Şimdi siz söyleyin, Bir insan nasıl unutur? Her köşesinde onun izi duran Bir yüreği nasıl susturur?

Bırakın ağlayayım, Bırakın canım yansın biraz. Çünkü bazı ayrılıklar vardır; Ne bir vedaya sığar, Ne de geçen zamana...

Ve bazı insanlar vardır; Gitse de bitmez, Unutulsa da silinmez, Aradan yıllar geçse de Yüreğin en derin yerinde İlk günkü sızısıyla kalır...

Çünkü ayrılık; Birinin gitmesi değil, Onunla kurduğun bütün hayallerin Sessizce yıkılmasıdır... 🥀
Ve inan; İnsan sevdiğini değil, Onunla yaşayamadığı yarınları özler en çok....
🥀🥀🥀

@NURAL BEKTAŞLI