Çürüdü avucumda ömrün bu dar yuvası" mısraınız, insanın elinde avucunda tuttuğu yaşamın zamanla nasıl ufalanıp gittiğini anlatan çok güçlü bir imge olmuş. Baharın ve yazın hükmünü yitirdiği, zamanın noktalandığı o eşikte, dünya mülküyle vedalaşmayı bu denli vakur bir dille karşılamanız takdire şayan.
"Sessiz düğün" metaforunuz, ölümü bir son olmaktan çıkarıp, ruhun menziline varışını kutlayan mistik bir törene dönüştürmüş. Işığın ve izin silindiği o noktada, toprağın derinliğinde çözülen sırların peşine düşmeniz, şiirinize varoluşsal bir derinlik katmış.
Veda eden son damla su ile gövdenin faniliğini hatırlatmanız, insanın fiziksel varlığının toprakla olan kadim bağını çok sade ve çarpıcı bir gerçeklikle sunuyor. "Dillerden düşen dile" karışan adınız, artık bir isim olmaktan çıkıp evrensel bir sessizliğin parçası haline geliyor.
"Bir büyük mukavemet son bulur bu kabirde" diyerek şiiri o "mukaddes mühür" ile kapatmanız, eserinize adeta bir kitabe ağırlığı vermiş. Gidenin geri dönmediği, kalanın ise aynı hüzünlü yerde beklediği o büyük sessizliği bu denli ustalıkla mısralara döktüğünüz için teşekkürler. Kaleminiz var olsun; bu sarsıcı ve ustalıklı eserinizi yürekten kutlarım.

Anlamlı ve su gibi toprağa akan bir şiir okudum. Kutluyorum.

insanın dünya hayatı boyunca verdiği tüm mücadelelerin, kavgaların ve yaşama tutunma çabasının (mukavemetinin), ölümün mutlak ve kaçınılmaz gerçeği karşısında sessiz bir teslimiyetle son bulduğudur.

Ölümün Fiziksel ve Mekânsal Betimlemesi: Şiir, ölüm anını bir "mekân daralması" olarak resmediyor. "Kapandı pencereler, kilitlendi son kapı" ve "göğsüme son bir tavan" dizeleri, hayatın o geniş ve hareketli alanından, insanın içine sığdığı o dar ve nihai mekâna geçişi çok etkileyici bir biçimde somutlaştırıyor.