İMKANSIZ BAHAR
Biz hangi zemherinin tezgahından
geçtik de geldik,
Hangi kırık aynada bıraktık gençliğin
o deli resmini...

​Şimdi şakaklarımda kar beyazı tülbent
esintisi,
Gönlüm yorulmadı da yollar yoruldu
be adam.

​Unutmadım o ilk gençlik sızısını, o
taze hevesi,
Bak, hâlâ göğsümde durur o eski
günlerin nefesi.

​Mevsimler devrildi, takvimler sarardı penceremizde,
Şimdi sandıktan çıkardım o sararmış
ipek fistanı.

​Rengi solmuş, telleri yorulmuş belki
zamanla,
Ama tenimde hâlâ o ilk günün rüzgarı
esiyor.

​Varsın çizgiler derinleşsin, varsın
devrilsin zaman,
Ben seninle eksilen bu ömre de
razıyım adam.

​Geyikli kilimlerin üstünde eskittik
koskoca yılları,
Bakır demliklerde kaynattık gençliğin
o deli sitemini.

​Duvar saatlerinin o yorulmaz
tıkırtısında,
Biz o ebedi sabrın harcıyla
yoğrulmuşuz bir kere.

​Alnımızın çizgilerinde saklıdır ömrün
vefası,
Şimdi hangi fırtına koparabilir ki bizim köklerimizi?

​Gençliğin o hırçın nehirleri duruldu
belki,
Ne senden eksildim ben, ne senin
o vefalı sokağından...

​Ama kaderin karşısında hükmümüz bitti, yollarımız daraldı.
Kopmuş bir tespihin iki tanesiyiz,
Hiçbir zaman aynı ipe dizilemeyiz...

​Şimdi bu mecburiyetin eşiğinde, kalbimi
sende bırakıp gidiyorum;

Ey gönlümün imkansız baharı,
​Nerede olursan ol, kiminle olursan ol,
Ama mutlu ol be adam!

​Ayla Kaya