Kelamın sultanının fermanıyla başlayan bu dizeler, gönül sarayını bir hükümranlık alanı gibi kuşatmış. Aşk yolunda "mat" olmanın, yani teslimiyetin o mukaddes izini sürmek, şiirin en başında okuru o derin ve manevi iklime davet ediyor.
Dünyayı Veysel’ce bir handan ibaret görüp, nefsini bir pervane misali cihanın güzelliklerinde gezdiren o kadim arayış, dizelerinizde ne kadar da hakikatli tınlıyor. Yürekte yanan korun sadece kişiyi değil, tüm cihanı tutuşturma gücü, aşkın o sarsılmaz ve yıkıcı-yapıcı kudretini ne güzel ifade etmiş.
Kubbede kalan o hoş sedayı arayan beşerin, Gülendam elinden içtiği bade ile vuslatı "sen" kılma çabası, tasavvufi bir derinlikle mısralara dökülmüş. Kelamın bittiği ve artık özün konuşulduğu o "vuslat" anı, şiirin en zirve noktalarından biri olmuş.
Kıyametin kopuşuna, cihanın yanışına aldırmadan "Hîç" diyebilmek, aslında varlığın en yüce mertebesine ulaşmaktır. Kamışların sustuğu, ney’in lala dönüştüğü o final, kelimelerin bittiği yerde hakikatin başladığını haykırıyor.
Emeğine, yüreğine sağlık üstadım. Aşkın dilinden, gönlünüzün derinliklerinden süzülen bu manidar eser için sizi tebrik ederim; kaleminiz her daim hakkı ve aşkı söylesin.
Adem Nar-ı Mısra