köz köz olmuş özlem ateşi
göz göz olmuş yarin hasreti
dağladı beni kaldı sinemde
Yandı bedenim her zerrenle

gözlerinde buldum sevda izini
geceye sığındım serdim içimi
hasret vurdu buz etti gönlümü
özlem ateşin yakıyor nefesimi

sözümden dönmem ahdimdir
sözün köz olur bedenim eritir
aşkının avazı dağları diriltir
özüm kurusa yüreğim senindir

kader ne yazarsa yazsın alnıma
kokunu getirir yel yar burnuma
dilim susar gözlerim arar amma
yaş düşse içimde yanar bin damla

geçse gençliğim sevdam tüter
anlatır gidenleri solmuş güller
ne gönül susar ne çileler biter
bir sevda uğruna bu canım yanar

kader mühür vursa bitmez ki sözüm
okyanus suyunda sönmez ki közüm
ne derman ararım ne eski mazim
Hercai gönlümde tek senin adındır

Suretin tecelli ettikçe sinem yanar
rüzgar ol es de gönlüm coşsun yar
dağların ardında gözüm seni arar
gönül her seherde yolunu bekler

dönersen susar mı bu dilim bilmem
Irmak gibi çoşan sevdanla dirilsem
hasretle bıkmadan yanına varsam
sararmı yarim o ilk günki heyecanla

ömrümce taşısam aşkı bağrımda
yine dönmem ben senin yolundan
kader ne söylerse söylesin bana
bu gönül alışmış yanmaya candan