İFTİRA DESTANI (Beklemiyorum - II)
​Beni onla bunla bir mi tutarsın?
Kendi pisliğini kime satarsın?
Zan ile, şüpheyle kime çatarsın?
Lafını benden kes, dinlemiyorum!
─── ⋆⋅☆⋅⋆ ───
"Ona yapıştırdın, buna dedin" de,
Leke arama hiç benim kalbimde.
Arsızlık, yüzsüzlük senin ilminde,
İftira dilini dinlemiyorum!
─── ⋆⋅☆⋅⋆ ───
Sanma ki bu sözler canımı yakar,
Leke tutmaz alnım, güneşe bakar!
Herkes kendi kirli özüne çeker,
Ben senin adını anmıyorum!
─── ⋆⋅☆⋅⋆ ───
"Gizli gizli" diyen o hilekar özün,
Demek ki her yerde varmış bir gözün.
Yalan dolan olmuş senin her sözün,
Sana inanmıyorum, dinlemiyorum!
─── ⋆⋅☆⋅⋆ ───
Namusu zan ile ölçmek kimin harcı?
Sensin bu yalanın baştaki tacı.
İçimde kalmadı tek bir sızı, acı,
Seni insan sayıp duymuyorum!
─── ⋆⋅☆⋅⋆ ───
Gönlümün tezgahı asalet dokur,
Alnım aktır benim, her gören okur.
Senin o zihniyetin çamurda uyur,
Senin kumaşına bakmıyorum!
─── ⋆⋅☆⋅⋆ ───
Söylediğin her söz iftira, yalan,
Senden bu ömrüme bir hiçtir kalan.
Kendini dev sanan o cüce yılan,
Sözünle vurul da bakmıyorum!
─── ⋆⋅☆⋅⋆ ───
Dürüstçe yaşadım, bende var onur,
Senin her adımın hiledir, zandır.
Yetti artık yetti, bu son figandır,
Gölgeni gölgeme istemiyorum!
─── ⋆⋅☆⋅⋆ ───
Çamur atmak kolay temiz çehreye,
Gözün diktin bendeki o cevhere.
Sözünü sığdırmam başka deftere,
Seni maziye bile gömmüyorum!
─── ⋆⋅☆委⋅⋆ ───
Konuşma boşuna, kesildi sesin,
Yalana dolana yetsin nefesin.
Herkesle bir tutan o kör hevesin,
Kendi kuyusunda boğulsun derim!
─── ⋆⋅☆⋅⋆ ───
Zoruna gidiyor bu dik duruşum,
Sana feda olmaz tek bir kuruşum.
Bitti o karanlık, bitti yokuşum,
Aydınlık günlere yürüyorum!
─── ⋆⋅☆⋅⋆ ───
"Onla konuşuyorsun" dedin durdun da,
Kendi çirkinliğini bende buldun da.
Aşkı ayaklar altına serdin de,
Şimdi feryadını dinlemiyorum!
─── ⋆⋅☆⋅⋆ ───
Sana has yakınlık, sana özeldi,
Gönlümün sunduğu sevgi güzeldi.
"Herkese böylesin" demek rezildi!
Bu iğrenç imanı hiç duymuyorum!
─── ⋆⋅☆⋅⋆ ───
Her lafın sahibine döner de vurur,
Seninle gömülür o sahte gurur.
Gülhatun menzile asilce varır,
Sana bu dünyada yer vermiyorum!
─── ⋆⋅☆⋅⋆ ───
Aynaya bakınca ne görüyorsun?
Hala o çirkinle övünüyorsun.
Kendi pisliğinde hep dönüyorsun,
Varlığını artık hiç saymıyorum!
─── ⋆⋅☆⋅⋆ ───
Gülhatun der; bitti bendeki sabır,
Sözlerin kendine kazdığın kabir.
Bundan sonra adın sadece sıfır,
Etme zaten sevgi beklemiyorum!
​📜 Şiirin Hikayesine Not:
Herkes karşısındakini kendi yüreğinin aynasında görürmüş. Aynası kirli olanın, temiz çehrelere çamur atması ondandır. Kalbindeki fesatlığı, diline iftira eyleyenler bilsin ki; asalet hile kabul etmez, leke tutmaz. Güneşe bakan alınlar, karanlık ruhların zannıyla gölgelenemez. Bu şiir; hak edene sunduğum tertemiz bir sevginin kadrini bilmeyip, kendi çirkinliğini başkasına yamamaya çalışan o ’küçük’ zihniyetlerin trajik feryadına asil bir susuştur. Seni maziye bile gömmüyorum; çünkü benim mazimde bile bir değerin kalmadı. Bundan sonra adın sadece sıfır...
​Cuma, 19 Haziran 2026
Saat: 22:17
༺❀༻ Gülhatun Ruhumdan Şiirler 𓇢𓆸