Azmin Neferi
Feleğin çemberinden geçtim,
bıktım ateşinden, zemherinden.
Her acı şerbetinden içtim,
göze bal görünen zehrinden.
Kasırgalar bahçelerimi biçti,
rüzgârı okşar zannederken.
Her beklenti yaralarımı deşti,
hayaller umut zerk ederken.
Dostlar bir ömür geldi geçti,
siz avuntu sözler sarf ederken.
Lanetli kehanetler gerçekleşti,
ben mucizeler beklerken.
Her şeyden vazgeçmiştim ki,
birden hayat tuttu ellerimden.
Bilirim hayata güven olmaz,
tuttuğu eli bırakır hemen.
Ancak terk etti her maraz,
demek bitiyor “bitmez” denilen.
O an kedere bakışım değişti,
tekrar doğdum küllerimden.
Bugün yaptı beni gerçek ben,
dert yanıyorken dünlerimden.
Düşler gerçeklerle birleşti,
bu sefer ben oldum gülen.
Ruhum dedi: “Kurtul kefeninden,
vazgeçme cevherinden.
Derbeder olan dönemez
yara almadan seferinden.
Elini çekip dümenden,
dert yanma talihinden.
Eğer azmin neferiysen
zafer eksilmez tarihinden.”