Gökten indi şeytanın ateşten kızgın küfür sunan kitabı,
İhtiva ettiği fikirler yakar kül eder elmas gibi imanı.
Bu kitap kimi günaha yekten çağırır, kimi günaha imalı;
Şeytanın bu fermanıdır dünyadaki zulmün biricik mimarı.

Masal gibi gösterir o kabuslara boğulmuş hülyayı,
Gökkuşağı sanır âdem, karanlığa hapsolmuş semayı.
Kul bırakmaz öldükten sonrasını yokluk ummayı,
Kaos arar, Yaradan âleme yüklemişken intizamı.

Kapar gözünü kâinata, hakikatse benzer ummana;
Görmemek için gerek yok gözünü sıkıca yummana.
Zaten durmadan gururlanana hidayet olur âmâ,
Nihayet açılır perde, gerçekle tanışır mağrur dünya.

Tesadüf merhemi çare olur mu cehennem yanıklarına?
Deva olur iman etmek, suyu geçiren arzın yarıklarına.
Binsen de küfrün batmaya mahkûm aciz kayıklarına,
İlahi adalet deryası çarptırır suçluları acıklı sonuçlarına.