Gönüllerde sevgi azaldı bugün,
İnsan insanından kaçıyor bugün,
Dertliyi görenler susuyor bugün,
İnsan insanından kaçıyor bugün.

Apartman yükselmiş göklere doğru,
Komşuluk göç etmiş diyarlara doğru,
Merhamet çekilmiş uzaklara doğru,
Selamlar kaybolmuş yarınlara doğru.

Bayramlar gelirmiş eskiden coşkun,
Kapılar açılır gönüller taşkın,
Şimdi her köşe başı sessiz ve küskün,
Yalnızlık büyümüş dağlardan aşkın.

Ana var, evladı yolunu bilmez,
Baba var, bir hâlin soranı gelmez,
Yaşlı gözler yolda bekler de gülmez,
Vicdansız evlatlar bunu da görmez.

Yetimin başını okşayan hani,
Garibin derdini dinleyen hani,
Mazluma kol kanat gerenler hani,
İnsanlık diyorduk, o insanlık hani?

Ekrana bağlandı gözler ve gönül,
Sanalda arıyor her derde çözüm,
Yakında dururken dost ile gönül,
Uzakta arıyor kendine çözüm.

Akraba kapısı unutuldu hep,
Hatırlar menfaate tutuldu hep,
Kardeşlik bağları kurutuldu hep,
Muhabbet dalları kırıldı hep.

Trafikte ömür tükeniyor bak,
Şehirler büyüyor, daralıyor hak,
Betonlar çoğaldı, eksiliyor park,
Çocuklar yeşile hasret her sokak.

Doğanın bağrına vuruldu balta,
Ağaçlar devrildi ova ve dağda,
İnsan kendi eliyle açtı bu darda,
Nefessiz kalacak yarınlar yolda.

Adalet terazisi şaştı bir yerde,
Haklılar susarken haksızlar önde,
Doğruyu söylemek kaldı mı nerde,
Vicdanlar uyuyor derin bir serde.

Dostluklar azaldı, çıkar çoğaldı,
Vefanın yerini hesaplar aldı,
Yük alan insanlar artık kalmadı,
Yük olan niceler meydanı aldı.

Gülmeyen yüzlerin sebebi çoktur,
Geçim zor, hayat zor, dermanı yoktur,
Sevginin yerini dolduran yoktur,
İnsanlıktan başka kurtuluş yoktur.

Gel dönelim yine özümüze biz,
Sevgiyle yeşersin sözümüze biz,
Merhamet katılsın özümüze biz,
Kardeşlik yakışır yüzümüze biz.

Mahrumî der, dünya fanidir kanma,
Kırmayın gönüller dönmeden sona,
Sevgiyle sarılın dosta, insana,
İnsanlık ölürse dünya da ölür.