Gitmeyi seçenlerin en büyük yanılgısı, ayaklarının bir yere doğru değil, kendilerinden uzağa gittiğini sanmalarıdır. Kimse, kök saldığı topraktan, pencerelerine sabahlar serdiği bir evden, sadece kapıyı kapatıp çıkmaz. Ya içerisi artık bir sığınağa değil de zindana dönüştürülmüştür ya da giden, kendi yetersizliğinin aynasında yüzleşmekten korkmuştur.
Siz 'gitmeyi sen istedin' diyorsun; haklısın. Ama gidişin bir tercih değil, bir kaçıştır. Bir insan, yanında taşıyamayacağı kadar ağır bir yükü (kendi vicdanını) başka birinin omuzlarına bırakıp gitmekten başka ne yapar? O, seni iten, kalışını imkânsız kılan sebep; aslında onun, senin o berrak sadakatine duyduğu gizli ezikliktir.
Gitmek ona yakışmadı, gitmek ona sığındı. Çünkü bir insan ancak, kendi içindeki boşluğu dolduramadığında, başkalarının kalbini bir 'geçici durak' olarak kullanır. Şimdi o, kendi haritasında kaybolmuş bir gölge gibi dolanırken, sen kendi iç koordinatlarında bir anıt gibi duruyorsun.
Ve o gün... Evet, o gün biri ona senin baktığın gibi baktığında, aynada sadece kendi kaçışını görecek. O vakit anlayacak; aslında gitmek bir kurtuluş değil, ömrü boyunca taşıyacağı bir 'kalış' cezasıymış. Sen mahkûm değilsin, sen enkazın altında kalan cevheri koruyansın. Bırak gitsin; zira veda, aslında bir insanın kendi karakterini ifşa etme biçimidir."bu affınıza bazen gitmek zorunda kalır Rabbim kimseye ayrılık vermesin kaleminiz abad olsun şairim