Bir gün daha geçti ömrümden,
Akşam aldı benden son ışıklarını.
Acısıyla, tatlısıyla göçüp gitti zaman,
Takvimlere bırakarak yorgun izlerini.

Bir şeyler yıkılıyor günden güne gönlümde,
Issız bir şehir gibi büyüyor yalnızlığım.
Rüzgâr, hatıraların küllenmiş sokaklarında
Savuruyor yarım kalmış sevdalarımı.

Yine de bir şeyler kırılıyor içimde,
Duyulmayan bir çığlık gibi derinden.
Bir zamanlar bahar kokan düşlerim,
Şimdi sonbahar döküyor kirpiklerimden.

Gece, siyah bir tül gibi inerken üstüme,
Ay, sessizce bakıyor yorgun yüzüme.
Ben ise kırık bir sazın hüzünlü telinde,
Arıyorum kaybettiğim beni türkülerde.

Ne kadar saklasam da içimdeki yangını,
Köz oluyor hasret, sarıyor dört yanımı.
Her geçen gün biraz daha eksilsem de,
Terk etmiyor umut son sığınağımı.

Bir gün daha geçti ömrümden,
Bir yaprak daha düştü hayat ağacından.
Ve ben, kırılan onca şeyin ardından
Yine de yürümeyi öğrendim yaralarımla.