Kalemine yüreğine sağlık canım

Keşke herkeste olsa vicdan

Okurken bir yandan yağmuru dinleyip bir yandan da içime dönüp baktığımı hissettim. Camlara usulca vuran damlalar, toprağın o ıslak kokusu… İnsanın içine bir huzur çökerken bir yandan da sorgulamaya başlıyor. Yağmur, kırgınlıkları silebilir mi? Görmezden geldiğimiz o sessiz çığlıkları, ertelediğimiz selamları, gülümsemeleri… Belki de en çok cevabını bildiğimiz ama yüzleşmek istemediğimiz sorular bunlar.

Ne çok yorulduk insan olmaktan. Bu cümle çok tanıdık. Koşuşturma içinde birbirimize dokunmayı unutmak, en basit iyilikleri bile ertelemek. Oysa kalplerimiz de kirleniyor zamanla, kırdığımız insanlar birikiyor içimizde. Söyleyemediğimiz özürler, sarılmadığımız sevdiklerimiz, ertelediğimiz sevgiler. Yağmur ağaçları yıkıyor, sokakları temizliyor, ama o içimizdeki yükleri ancak vicdan temizleyebiliyor.

Belki de bu yüzden her yağmurda biraz hüzünleniyorum. Çünkü gökyüzü ağladığında değil, insan merhametini kaybettiğinde kirleniyor bu dünya. Ne kadar doğru. Bir gün hepimiz yağmurun altında sadece bedenimizi değil, kalbimizi de ıslatabilsek… Bir damla merhamet, bir damla anlayış, bir damla sevgi düşse içimize… Belki o zaman yağmur yalnızca toprağı değil, insanlığı da yeniden yeşertir.

Eserinizi okurken kendi ertelediklerim, kendi unuttuklarım geldi aklıma. Kaç selamı es geçtim, kaç gülümsemeyi erteledim, kaç kez duymazdan geldim sesleri acaba. Belki de yağmur, bana en çok bunu hatırlatıyor: temizlenme zamanının geldiği. Ve bunu yapacak olan ne gökyüzü ne toprak, sadece vicdanımız. Umarım bir gün o yağmur kalbimize de yağar. Teşekkür ederim, bu hatırlatma için.

Amin ...
Yüreğinize kaleminize sağlık hocam.
Gönül sözünüz hiç bitmesin.
Selam ve saygılarımla 💐

Ne kadar zarif, bir o kadar da derin bir sitem bu... Kaleminize, yüreğinize sağlık. Modern hayatın o bitmek bilmeyen hengamesinde hepimizin gözden kaçırdığı, "hız" uğruna feda ettiği ne varsa o kadar duru bir dille dökmüşsünüz ki satırlara.
​Yazdıklarınız bana şunu hissettirdi: Bizler dünyayı güzelleştirmeye çalışırken ya da sadece hayatta kalmaya çabalarken, asıl dünyamız olan insan kalbini ıskalıyoruz. Yağmur dışarısını temizliyor, evet; ama içimizdeki o tozlanmış, ertelenmiş duyguları temizlemek için insanın kendi içine dönmesi, o bahsettiğiniz vicdan ve merhamet aynasına bakması gerekiyor.
​"Gökyüzü ağladığında değil, insan merhametini kaybettiğinde kirleniyor bu dünya" dizeniz, aslında çağımızın en büyük özetlerinden biri.
​Dilerim ki bu içten temenniniz, yazdığınız bu güzel şiir gibi dokunduğu her kalpte bir parça merhamet ve sevgi yeşertir. Yağmurun altından geçerken sadece ıslanıp kaçanlardan değil, o duruluğu ruhuna bulaştıranlardan oluruz.
​Bu güzel ve anlamlı paylaşım için çok teşekkür ederim. İçinizdeki bu naif insanlığı hiç kaybetmemeniz dileğiyle...