Yağmur ve Vicdan

Yağmur yağıyor yine.
Camlara usul usul vuruyor damlalar,
Toprağın kokusu doluyor içime.
Bakıyorum gökyüzüne, düşünüyorum;

Acaba yağmur,
İnsanların içindeki kırgınlıkları da yıkayabilir mi?
Bir sabah yanından aceleyle
Geçip gittiğimiz insanları,
Görmezden geldiğimiz gözleri,
Duymazdan geldiğimiz
Sessiz yardım çığlıklarını,
Yağmur silebilir mi kalbimizden?

Bazen düşünüyorum,
Ne çok yorulduk insan olmaktan.
Koştururken hayatın içinde,
Birbirimize dokunmayı unuttuk.
Bir selamı,
Bir gülümsemeyi,
Bir hâl hatır sormayı bile erteledik.

Oysa kalplerimiz de kirleniyor zamanla. Kırdığımız insanlar birikiyor içimizde, Söyleyemediğimiz özürler,
Sarılmadığımız sevdiklerimiz,
Ertelediğimiz sevgiler...

Yağmur düşüyor yeryüzüne,
Ağaçları yıkıyor, sokakları temizliyor,
Ama insanın içindeki yükleri
Ancak vicdan temizleyebiliyor.

Belki de bu yüzden
Her yağmurda biraz hüzünleniyorum.
Çünkü biliyorum,
Gökyüzü ağladığında değil,
İnsan merhametini kaybettiğinde
Kirleniyor bu dünya.

Diliyorum ki,
Bir gün hepimiz
Yağmurun altında
Sadece bedenimizi değil,
Kalbimizi de ıslatalım.
Bir damla merhamet düşsün içimize,
Bir damla anlayış,
Bir damla sevgi...

Belki o zaman,
Yağmur yalnızca toprağı değil,
İnsanlığı da yeniden yeşertir.