Yine akşam oldu yâr,
Gün çekildi dağların ardına.
Sokaklar sessizliğe bıraktı kendini,
Evlerin ışıkları birer birer yandı.
Herkes bir yerlere yetişmenin telaşında,
Herkes kendi hayatının içinde.
Bir tek ben kaldım olduğum yerde.
Ne ileri gidebildim,
Ne de geride bırakabildim içimdekileri.
Söyle yâr,
İnsan bir duygunun içinde ne kadar yaşayabilir?
🤍🩶
Bazen seni düşünmediğimi anlar
oluyor,
Günler geçiyor,
Saatler birbirini kovalıyor.
Kendi kendime diyorum ki,
Her şey olması gerektiği gibi artık.
Sonra ansızın bir boşluk çöküyor içime.
Sebebini bulamıyorum.
Ne bir söz,
Ne bir hatıra,
Ne de bir ses…
Ama bir yerim yine seni arıyor yâr.
🤍🩶
Bilmiyorlar yâr,
İnsan her acısını anlatamıyor.
Kimi şeyler dile gelince hafiflemiyor.
Tam tersine,
İnsanın içine daha çok oturuyor.
Bu yüzden susuyorum bazen.
Kimse sormasın istiyorum.
Çünkü verecek cevabım yok.
Nasıl anlatılır ki,
Yokluğu bile insanın hayatına karışmış birisi?
🤍🩶
Bir zamanlar her şey ne kadar kolaydı.
Gülmek kolaydı,
İnanmak kolaydı,
Yarınları düşünmek kolaydı.
Şimdi hiçbir şey eskisi kadar hafif değil.
Sanki omuzlarımda görünmeyen bir yük var.
Ne bıraksam eksik kalıyor,
Ne tutsam tamamlanıyor.
Ben de anlamıyorum yâr,
İnsan neden en çok kaybettiği yerde duruyor?
🤍🩶
Gece olunca daha çok konuşuyor içim.
Gündüz susturabildiğim ne varsa,
Karanlıkta karşıma çıkıyor.
Kimi zaman bir pişmanlık,
Kimi zaman yarım kalmış bir cümle.
Kimi zaman da sadece sessizlik…
Öyle uzun sürüyor ki bu sessizlik,
Kendi sesimi duyamaz oluyorum.
İşte o vakit anlıyorum,
Bazı yalnızlıklar kalabalıkta geçmiyor yâr.
🤍🩶
Kızmıyorum aslında.
Kimseye kırgın da değilim.
Hayatın bazı hesapları eksik kalıyor sadece.
Bir şeyler olması gerekirken olmuyor.
Birileri kalması gerekirken gidiyor.
Sonra insan dönüp uzun uzun düşünüyor.
Nerede yanlış yaptım diye.
Oysa bazı hikâyelerin suçu olmuyor.
Yine de can yakıyor yâr,
Hem de yıllarca.
🤍🩶
Bazen pencereden dışarı bakıyorum.
Gökyüzü aynı gökyüzü.
Bulutlar yine geçip gidiyor.
Rüzgâr yine esiyor.
Mevsimler yine birbirini kovalıyor.
Dünya hiçbir şeyi beklemiyor.
Kimse dönüp geriye bakmıyor.
Bir tek insanın kalbi takılı kalıyor bazı yerlerde.
Yıllar geçse de,
Aynı duygunun etrafında dönüp duruyor.
🤍🩶
Soruyorlar bazen.
“Neden hâlâ böylesin?” diyorlar.
Ne cevap vereceğimi bilemiyorum.
Çünkü mesele özlemek değil artık.
Mesele beklemek de değil.
Sanki içimde eksik bırakılmış bir yer var.
Ne kadar zaman geçerse geçsin,
Ne kadar yol alırsam alayım,
O eksiklik olduğu yerde duruyor.
Kimse görmüyor yâr,
Bir ben görüyorum.
🤍🩶
Öyle geceler oluyor ki,
Uyku uğramıyor gözlerime.
Saatler geçiyor,
Ev sessizleşiyor.
Herkes uyuyor,
Bir tek düşünceler ayakta kalıyor.
Ben de onları dinliyorum.
Birini sustursam,
Öteki başlıyor konuşmaya.
Sabah olana kadar sürüyor bu hâl.
Ve her sabah,
Biraz daha yorulmuş kalkıyorum.
🤍🩶
Belki de insanın canını yakan,
Yaşadıkları değil yâr.
Bir daha yaşayamayacak olduklarıdır.
Geçmişte kalan bir günü geri getirememek,
Söylenmemiş bir sözü söyleyememek,
Tutulamamış bir eli tutamamak…
İnsan bazen bunlara üzülüyor.
Geçip gidene değil,
Geçip gittiği hâlde içinde kalana üzülüyor.
Asıl ağırlık da burada başlıyor.
🤍🩶
Şimdi dönüp baktığımda görüyorum.
Aradan ne kadar zaman geçerse geçsin,
Bazı duygular insanın içinden çıkmıyor.
Sessizleşiyor belki,
Derine iniyor,
Daha az görünür oluyor.
Ama tamamen kaybolmuyor.
Bir köşede yaşamaya devam ediyor.
Ben de onunla yaşamayı öğreniyorum yâr.
Çünkü bazı şeyler unutulmuyor,
Sadece insan onlarla birlikte yaşlanıyor.

Cemre yaman


____Vefanın gölgesinde büyüyen kıymetli emanetler…

Göksel 48,

Bir bilsen...
Bir bilsen,
Adını anınca bile İçimde kaç bahar açıyor.
Bir bilsen,
Bir tebessümünle
Gün nasıl güzelleşiyor.
Bir bilsen,
Sana bakan gözlerimde
Ne çok sen birikiyor.