deniz…
.
deniz bir aynadır aslında
göğe bakıp kendini görür
kıyıya değil
kendine vurur
.
bir fener yanar uzakta
karanlığın gözbebeği gibi durur

fenerler öğrendi
beklemenin dilsiz acısını
geri dönmemenin hüznünü

deniz mavi değildir aslında
gökyüzünün yeryüzüne düşmüş halidir
.
istiridye
yüreğine taş basan sabır
köpük
suyun son nefesi kıyıda

ufuk dediğimiz
gitmek isteyip de kalanların duasıdır

yosunlar sarar hep
batık gemilerin yalnızlığını
.
dalgalar kucak açar
düşen kardeşlerine
kimseler görmez
denizle yağmurun
kavuşurken ağlaştığını

gelgit
suyun kalbinin atmasıdır

içinde rüzgâr oturan
bir sandal bırakıldı bana
denizin bir yerlerine
.
biraz daha insan kalırsam
boğulacağım
ey deniz götür beni
ulaşılamaz derinlerine


kuş…
.
gökyüzü biraz da
uçamayanların yarasıdır

bir kuş kondu
suskunluğumun pervazına

kanat dediğin şey
bedenden çok özlemdir

-gökyüzü biraz da
uçamayanların yarasıdır-

ağaçlar öğrendi
beklemenin yeşil dilini

bir pencere verildi bana
hep dışarı açılan
.
biraz daha insan kalırsam
kanatlarımı kaybedeceğim
uçur beni ey serçe
ulaşılamaz yüksekliklerine


Düşünmek Yaşamın Pasını Silmektir, Karina Yayınevi, Ank, 2018.