Vicdanlar sus pus olmuş, hakikati görmezde
Doğru eğrilir olmuş kıymetini bilmezde.
Nefsine kurban olmuş ölümü öldürmez de.
Gerçeğe göz kapayıp hikmeti kaybetmişiz.

İnsanlık da kaybolmuş kalabalık içinde.
Merhamet soluklanır dar sokaklar dibinde
Her şeyin fiyatı var, değer yok hiçbirinde.
İnsana değer veren kıymeti kaybetmişiz.

Gönüller viran olmuş, sevgi göç etmiş yurttan.
Dostluklar menfaate bağlanmışda her buttan.
Dilde dualar eksik farkı kalmamış kurttan.
Edepten uzak kalıp izzeti kaybetmişiz.

Yüzlerde maske maske, hakikatler gizlenir.
Sözler süslü bir yalan, doğrularsa özlenir.
Dünya bir han misali yocuları sözlenir.
Hak yolda yürümeyip daveti kaybetmişiz.

Gönül çoraklaşmışken, umutlar kırık dalda.
İnsanlık susuz kalmış, hakikat kıyısında
Bir nefeslik dünyada hırs büyür her adımda.
Kanaat kaybolunca rahmeti kaybetmişiz

Kalabalıklar artmış, yalnızlıklar büyümüş.
Selam kelam kesilmiş dili diken bürümüş.
Dostluk çöpe atılmış ayrık otu büyümüş.
Birlikten uzaklaşıp kuvveti kaybetmişiz.

Zamanın eli sertmiş, yontmuş bizi hoyratca.
İyilik çekilirken köşesine uzunca
Her gönül biraz daha taş kesilmiş usulca.
Yumuşak kalp yerine rikkati kaybetmişiz.

Ne toprak bereketli, ne emek hakkın alır.
Alın teri kururken, sahte yüzler çoğalır.
Doğrunun sesi kısık, yalancı haklı kalır.
Helale sırt dönünce cenneti kaybetmişiz

Bir devrin ortasında savrulmuşuz rüzgârda.
Kökümüzden kopmuşuz, tutunmuşuz yabana.
Mazimizde tarumar ne anane ne ana.
Herşey yerli yerinde saffeti kaybetmişiz