1
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
49
Okunma
Bir insan, sevdiği kişiyi beklerken kendini bir ağaca benzetir.
Zamanla hem meyvelerini hem de çevresindeki ilgiyi kaybeder.
Herkes gider, o yine de beklemeye devam eder.
Sonunda yalnızlığıyla baş başa kalır ve değişen tek şeyin kendisi değil, bekleyişi olduğunu fark eder.
Ağaç oldum,
seni beklemekten.
meyve verdim,
sincaplara.
aldılar eline meyvelerimi,
götürdüler sofralarına…
meyvelerim götürüldükten
sonra yaşlandım.
artık meyve veremez
oldum.
küstüler sincaplar,
çekip gittiler yanımdan.
sordular bana:
“ağaç, ne bekliyorsun burada?”
dedim: onu bekliyorum,
gelmiyor artık yanıma.
üzülerek uzaklaştılar
yanımdan.
tek kaldım yine,
hep olduğum gibi.
durdum yine
biraz daha.
yanıma geldi
karıncalar.
sordular yine
aynı şeyleri.
sessiz kaldım
bu sefer.
suskun suskun
durdum.
karıncalarda uzaklaştılar
yanımdan.
hepsini kovdum
senin için.
hala ağacım
ama ben…
ne değişti ki
şimdi…
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz