Sitemin gölgesi düşerken güne,
Sözlerim bir ok gibi saplanır öne.
Neden bu çaba, bu bitmez gayret,
Kendi evinde, özündeki nefret?

Bir zamanlar umuttu, yolun başı,
Şimdi taşlı yollarda bükülen başı.
Oysa karşıda duran devasa duvar,
Yıkılmayı beklerken, neden hep israr?

Sarayın ışığı gözünü mü boyadı?
Hakikat yolunda kalem mi dayadı?
Derdin bir sistemse, neden yön şaşı?
Kendi kardeşinle, neden bu yarış, bu kışı?

Bir ağaç ki köküyle beslenir toprakta,
Yaprağını yolmak mı, o büyük farkta?
AKP karşında bir kale gibi dururken,
Sen neden kendi içinde fırtına kurarken?

Oysa tarih yazar, gerçekler baki,
Haklı olan susmaz, olmaz hiç saki.
Gözlerin kör değil, yüreğin de pak,
Dön artık bu yoldan, ufka bir bak!

Komplo dediğin, kendi gölgenin oyunu,
Çözemedin bir türlü şu kaderin suyunu.
Sarayın gölgesinde serinlemek mi gaye?
Halkın vicdanı elbet bulur bir paye.