YENİDEN
Şimdi ne eskiyim ne de yeniyim,
bir gölge gibi arada biriyim.
Ne dönebiliyorum eski bana,
ne de varabiliyorum yarına.
Arada kaldı ömrümün yarısı,
ne dünde tamamım ne yarında.
Kendime bile uzak bir yanım var,
ne tam buradayım ne de orada.
Ne bir ses kaldı içimde eskisi gibi,
ne de gönlüm durur aynı hevesiyle.
Bir yangının küllerinde saklı gibiyim,
ne sönerim tamamen ne de büyürüm öyle.
Sadece içimde bir yol uzar durur,
ne ileri varır ne geri dönüşe.
Bir eksiklik yürür benimle birlikte,
ne başı bellidir ne de bitişe.
Bir suskunluk büyür her gecenin içinde,
ben o suskunluğun en derin yerindeyim.
Ne kaybolurum bütünüyle bu hayatta,
ne de gerçekten tam olarak “buradayım”.
Geriye değil, içime eğildim uzun uzun,
orada saklıydı bütün eksiklerim.
Ne tam kırılmıştım, ne tam bütün,
sadece yeniden kurulan bir “ben”dim.
Tamer Karakaş