Önce Duaydın

Yıllarca ettim o duaları...
Kimi zaman sessizce,
Kimi zaman gözyaşlarımla.
Gecenin en karanlık saatlerinde,
Herkes uyurken anlattım Rabb’ime
İçimde sakladıklarımı.

Kimsenin duymadığı yalnızlığımı,
Kimsenin görmediği yaralarımı,
Sevilmeye duyduğum özlemi...

Bir gün karşıma,
Beni anlayacak bir yürek çıksın istedim.
Ruhuma dokunacak bir insan...
Sadece sözlerimi değil,
Suskunluklarımı da duyacak bir insan...

Meğer yıllardır ettiğim bütün dualar,
Sende karşılık bulacakmış sevdiğim.
Sen geldin.
Yüreğimin en kuytu yerlerine dokundun.
Yıllardır kimsenin fark etmediği yalnızlığımı gördün.

Kendimi anlatmak zorunda kalmadan anladın
Bir kadının kalbine sevgiyle dokunulduğunda
Nasıl çiçek açtığını sen gösterdin bana.

Bir kadının değer gördüğünde,
Saygıyla sevildiğinde,
Güvende hissettiğinde
Nasıl yeniden hayata döndüğünü sen gösterdin.

Tam da umudumu tüketmek üzereyken...
Tam da benim gibi düşünen bir insanın
Bu dünyada kalmadığını düşünürken...
Tam da yalnızlığımın ömrüm boyunca
Benimle kalacağına inanmışken...
Sen çıktın karşıma.

Üstelik kilometrelerce uzaktan.
Ne bir arayış içindeydik,
Ne de bir aşkın peşinde.
Sadece iki yalnız yürek,
Biraz sohbet etmek istemişti.

Biraz anlaşılmak...
Biraz nefes almak...
Biraz da dinlenmek
Hepsi buydu.

Ama Rabb’im başka bir hikâye yazmış bizim için.
Önce dostluğu düşürdü yüreğimize.
Sonra güveni.
Sonra özlemi...
Ve farkına bile varmadan,
Aşk usulca yerleşti kalplerimize.

Bir sabah uyandık ki,
Artık birbirimizin duası olmuşuz.
Ne güzeldi o günler...
Birbirimizi tanırken büyüyen sevgimiz...
Her konuşmada biraz daha yakınlaşan kalplerimiz...
Her gün biraz daha çoğalan özlemimiz...

Ve sonra...
O büyük buluşma günü geldi.
İçimizde heyecan vardı.
Belki biraz da korku...

Ya aynı duyguları hissedemezsek diye...
Ya hayallerimiz gerçeğe dönüşmezse diye...
Ya kalbimizin kurduğu köprü,
Gerçekte aynı sağlamlıkta değilse diye...

Ama Rabb’im o korkuları da aldı bizden.
Çünkü göz göze geldiğimiz anda anladık.
Değişen hiçbir şey yoktu bizde.

Aksine...
Mesafelerin büyütemediği ne varsa,
Yakınlık daha da büyütmüştü.
Özlem sevgiyi çoğaltmıştı.
Hasret köklerini derinleştirmişti.
Kalplerimiz birbirini uzaktan tanıdığı kadar, Yakından da tanımıştı.

Elini tuttuğumda,
Sanki yıllardır eksik olan bir parçamı bulmuş gibiydim.
Sana sarıldığımda,
Uzun bir yolculuktan sonra evime dönmüş gibiydim.

Ve o an anladım...
Mucizeler gerçekten varmış.

Ama gökten bir ışık gibi inmiyormuş.

Bazen bir insanın kalbinde büyüyormuş.
Bazen bir duanın içinde filizleniyormuş.
Bazen de iki yorgun yüreği,
Hiç ummadıkları bir anda
Birbirine kavuşturuyormuş.

Bugün dönüp baktığımda şunu biliyorum:
Sen benim tesadüfüm değilsin.
Sen benim yıllarca gözyaşlarımla ettiğim duaların cevabısın.

Sen Rabb’imin,
"Biraz daha sabret." derken
Hazırladığı en güzel armağansın.

Ve şimdi...
El ele, Omuz omuza,
Aynı hayale yürürken

Kalbim her gün aynı şükrü fısıldıyor

"İyi ki beklemişim...

İyi ki vazgeçmemişim...

İyi ki sen gelmişsin."

Çünkü sen sadece sevdiğim adam değil,
Ömrümün en güzel mucizesisin.