Görülmeyen Emekler

İnsan yaptığı iyiliklerin
Unutulmasına değil,
Hiç yapılmamış gibi
Davranılmasına kırılıyor.

Bazı emeklerin sesi çıkmaz...
Ama en derin kırgınlıklar,
İşte o sessizlikte büyür.

Bazı kırgınlıklar vardır ki,
Sessizce yerleşir insanın yüreğine.

Ne bir kavga çıkar ardından,
Ne de yüksek sesli bir sitem...
Sadece kalbin bir köşesinde durur
Ve zamanla ağırlaşır.

İnsan bazen en çok, yokluğunda değil,
Varlığının unutulmasına kırılıyor.

Bir gün bir sitem düşüyor kulağına
Bir kere bile arayıp sormadı diye.
O an durup düşünüyorsun...

Benim seni aradığım günleri unuttun mu?
Derdini dinlediğim o geceleri,
Omzumda taşıdığım yükleri,
Sessizce yanında durduğum
Zamanları da mı sildin hafızandan?

Ne garip...

İnsan kendi kırgınlığını anlatırken,
Karşısındakinin yaralarını unutabiliyor.

Önce kendine sormuyor:

Ben onun zor gününde yanında mıydım?
Gözyaşını gördüğümde elini tuttum mu?
Bir çıkmazın ortasında kaldığında,
Kapısını çaldım mı?
Mutluluğunu paylaştım mı?

Yoksa sadece kendi yalnızlığımla mı meşguldüm?

Bu soruların cevabını aramadan,
Suçlamak ne kadar kolay değil mi ?

Bir cümleyle yılların emeğini silmek,
Bir sitemle bütün hatıraları yok saymak...

Oysa kim bilir,
Belki de o insan senden çok şey beklemiştir.

Bir telefon...
Bir hâl hatır...
Bir "Nasılsın?" sorusu...

Belki geceler boyunca
Gözünü telefondan ayırmamıştır.
Belki mutluluğunu paylaşmak istemiş,
Belki acısını bölüşmek istemiştir.
Ama beklediği sesi duyamamıştır.

Sonra gün gelir,
Aynı yalnızlığı yaşayan sen olursun.

İşte o zaman anlarsın:

İnsan bazen ihmal edildiği için değil,
Hatırlanmadığı için üzülür.

Çünkü unutulmak,
Yok sayılmanın en sessiz hâlidir.

Dost değişmiyor aslında.
Kardeş değişmiyor.
Evlat değişmiyor.
Kısaca insanlar değişmiyor.

Sadece insanların hatırladıkları şeyler değişiyor.

Kendilerine yapılan bir eksikliği
Yıllarca unutmuyorlar,
Ama kendilerinin eksik bıraktıklarını
Bir çırpıda unutabiliyorlar.

İşte insanın canını yakan da bu...

Verdiğin değerin görülmemesi...
Gösterdiğin sabrın bilinmemesi...
Sessizce yaptığın fedakârlıkların
Yok sayılması...

Ve sonunda suçlanan taraf olman.

Yıllar sonra dönüp baktığında,
İnsanların ne söylediğinden çok,
Vicdanının ne söylediği kalıyor geriye.

Çünkü herkes kendi hikâyesini anlatır.

Ama Allah,
Herkesin sustuğu yerde de gerçeği bilir.

Bu yüzden artık hesap tutmuyorum.

Kimin ne yaptığını,
Kimin ne yapmadığını saymıyorum.

Sadece şunu biliyorum:

Eğer bir kalbe elim değdiyse,
Bir yaraya merhem olduysam,
Bir insanın karanlık gününde
Yanında durabildiysem,

Bunun şahidi önce vicdanım,
Sonra da yüce Rabbimdir...