Surlarda bir gedik var; millet yorgun, kan revan,
Rûh kökünden kopanlar savruluyor bî-emân.

Baba evlâda mahkûm, evlât buyuran olmuş,
Hürmet denen cevherin değeri unutulmuş.

Çınarlar gölge değil, kambur sayılır şimdi,
Bir vakit edep olan maskaralıkmış şimdi.

Sofralarda nimet çok, gönüllerse kupkuru,
Aynı evde yaşansa da ayrılmış gönül yurdu.

Minâreler susmuş da hazlar ezan kesilmiş,
Secdesiz alınların aynası putla şişmiş.

Nefis tahta kurulmuş azgın bir ilâh gibi,
Vicdan küle çevrilmiş viran dergâhlar gibi.

Merhamet mermer olmuş, gözyaşı bile sürgün,
İnsan kendi nefsine tapıyor her gün, her gün.

Bize nice hâller olmuş, gece gündüz kor olmuş,
Cumalar bayram değil, pazarlar mezar olmuş.

Ve anladım: Çöküşler inmez gökten bir anda,
Bir millet diz çökermiş kendi öz vicdânında.

Önce özü çürütür sinsî inkâr rüzgârı,
Sonra rûhlar savrulur, kaybolur Hak diyârı.

Fark etmeden sönermiş milletlerin kandili,
Sükût eden vicdanlar bir devrin mezar dili.

Fakat bekler karanlık bir “Dur!” sesi derinden;
Bir gençlik doğacaktır Allah diyen nesilden!

O gençlik ki alnında secdenin mührü vardır,
Bakışı şimşek gibi, bağrında îman vardır.

Ne sahte alkış ister ne dünyâdan bir ihsan,
Yüreğinde kor gibi yanar kutlu bir îman.

Çelikleşmiş irâde merhametle yoğrulmuş,
Karanlığın bağrında sabır ile
Hak yolunda yürürken başı zulme siperdir,
Bir hilâl parıldar ki mazlumlara rehberdir

Ve o nesil gelince titreyecek put düzen,
Bir “Allah!” nidâsıyla dirilecektir vatan.

Sanma ki söner bir gün bu milletin kandili,
Elbet rahmet doğacak Allah diyen nesilden.

Gönül Adıgüzel Dural