3
Yorum
12
Beğeni
5,0
Puan
74
Okunma
Bilirdik ki;
Ardımız sıra tetikte
Ürkek gölgeler dolaşırdı.
“Kader” dedikleri yazgının
Kabuk bağlamış sessizliği
Hiç çatlamazdı.
Biz ise…
Hz. Âdem ile Hz. Havvâ’dan beri
Nefsiyle cebelleşen
Yol yorgunlarıydık.
Bildik ki;
Ruh, ezel yurdunun hasretini taşır;
Beden, Toprak Ana’nın emanetidir.
Ömür, gurbetin uzun bir nefesi;
İnsan, kendi sırrına yürüyen bir yolcudur.
Yetimdik…
Çünkü cennetten inerken
Yalnızca dünyaya değil,
Kendimize de düştük.
Anladık ki;
Asıl yetimlik,
Anadan babadan ayrı kalmak değil;
Aslına uzak düşen ruhun
Sahibine duyduğu hasrettir.
Ve biz…
Bir gün O’na varıncaya dek,
Bu gurbet yurdunun
Yetimleriydik.
Gönül Adıgüzel Dural
5.0
100% (4)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz