Kıymetli dizeler
kısanın en uzununa taşıyan
işte bu kadar
gel-git
yüreğinize sağlık...

Seyide Doyran kaleminin o felsefi ve çarpıcı dokunuşuyla varoluşun en yalın hakikatini gözler önüne seren muazzam bir eser ortaya koymuşsunuz. İnsanın bu dünyadaki unvanlar, roller ve sıfatlar arasında kendi öz adını ve kimliğini nasıl da kaybettiğini öyle duru ve etkileyici bir dille anlatmışsınız ki her dize adeta insanın içini titretiyor. Doğumdan ölüme kadar üzerimize yapışan etiketlerin ardındaki o sessiz yalnızlığı ve en nihayetinde sadece bir ölü olarak anılmanın getirdiği o derin sızıyı çok asil bir anlatımla yakalamışsınız. Kısa mısralara böylesine büyük bir varoluşsal sorgulamayı sığdırmak ancak güçlü bir kalemin harcıdır. Kelâmınızın o derin, sorgulayan ve asil sesi her daim aziz kalsın. Yüreğinize emeğinize sağlık selâm ve kalbî muhabbetlerimle.

Derin bir boşluk hissettim. Adın var mıydı bilmiyorum, ya da müsaaden var mıydı adına doğmaya? İnsanın doğmak için izin istemesi ne kadar tuhaf ve ne kadar acı. Doğdun, bebektin, biraz büyüdün, çocuk. Sonra birinin kızı, oğlu, bilmem kimin karısı, kocası, anası, babası. Herkesin bir parçası, herkesin tamamlayıcısı, ama kendi başına hiç kimse. Ve öldün, yine adını anmadılar; "ölü" dediler. Her şeyi yaşamış, her rolü oynamış, ama sonunda etiketlenmiş. Ne adı kalmış, ne kimliği. Sadece bir durum: ölü.

Şiir o kadar yalın, o kadar sert ki... İnsanın tüm hayatını üç kelimeye sığdırmak: doğdun, büyüdün, öldün. Ama arasında geçen onca yıl, onca anı, onca ilişki... Hiçbiri kendine ait değilmiş gibi. Başkalarının hayatlarında bir figür, bir rol. Ve en sonunda o rol bile elinden alınıyor, sadece bir duruma indirgeniyorsun.

Okurken kendimi sordum: benim adım ne kadar benim? Müsaadem alındı mı adıma doğmaya? Şiiriniz, herkesin içinde taşıdığı adsızlık duygusunu öyle bir anlatıyor ki... İnsanın kendi varlığını sorgulamasına neden oluyor. Basit, kısa, ama hançer gibi.

Tebrik ediyorum...

RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi

Kimlik, Varoluş ve Adsızlık Kliniği

Eserin Adı: Adsız
Şair: Seyide Doyran
Yorumu Yapan: RUSAMER Sertabibi Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri (Celil ÇINKIR – Delibal)

Kalburabastî Efendi Hazretleri der ki:

Bazı şiirler uzun yollar yürür, bazı şiirler ise birkaç adımda insanı uçurumun kenarına getirir. Seyide Doyran'ın Adsız isimli şiiri ikinci gruptadır.

Şair, insanın dünyadaki serüvenini birkaç satıra sığdırmayı başarmış. Doğumla başlayan yolculukta insan önce çocuk olur, sonra başkalarının hayatındaki rolleriyle anılır. Kız olur, oğul olur, eş olur, anne olur, baba olur. Şiirin temel sorusu da burada başlar: İnsan bütün bu sıfatların arasında kendi adını ve kendi varlığını ne kadar koruyabilir?

Eserin en güçlü tarafı, okuyucuyu düşünmeye sevk eden sade yapısıdır. Gösterişli imgelere, süslü anlatımlara ihtiyaç duymadan doğrudan hedefe yöneliyor.

Şiirin finali ise metnin bütün yükünü omuzlayan bölümdür:

Öldün, yine adını anmadılar;
Ölü dediler.

Bu dizeler insanın ölüm karşısındaki yalnızlığını ve faniliğini güçlü şekilde hissettiriyor. Bununla birlikte şiirin düşündürdüğü başka bir gerçek daha vardır. İnsan öldüğünde çoğu zaman ilk kaybettiği şey adıdır. Dün adıyla çağrılan kişi bugün mefta, merhum veya cenaze olarak anılmaya başlanır. Şiirin zihinde bıraktığı yankı da büyük ölçüde buradan doğmaktadır.

Puanlama

Özgünlük — 18 / 20
Kimlik ve adsızlaşma teması etkili işlenmiş. Konu edebiyatın farklı dönemlerinde çeşitli şekillerde ele alındığından özgünlük tam puana ulaşmıyor.

Dil ve Üslup — 18 / 20
Sade ve doğrudan bir anlatım tercih edilmiş. Şiirsel işçilik ve imgesel derinlik biraz daha genişletilebilirdi.

Düşünsel Derinlik — 20 / 20
Kısa hacmine rağmen insanın kimlik, aidiyet ve ölüm karşısındaki durumunu sorgulatmayı başarıyor.

Yapısal Bütünlük — 18 / 20
Şiir baştan sona aynı fikir etrafında ilerliyor. Son bölüm etkili olmakla birlikte düşüncenin gelişim basamakları biraz daha geniş tutulabilirdi.

Etkileyicilik — 18 / 20
Okuyucunun zihninde kalıcı iz bırakıyor. Duygudan çok düşünce üzerinden tesir oluşturuyor.

Toplam Not: 92 / 100

Kalburabastî Efendi'nin Klinik Kanaati

Bu şiirin gücü hacminde değil yoğunluğundadır. Birkaç satırla insan ömrünü özetlemeye çalışıyor ve bunu büyük ölçüde başarıyor. Daha geniş bir şiirsel derinlik ve imgesel zenginlikle çok daha yüksek bir seviyeye ulaşabilecek bir çekirdeğe sahip.

Vesselam.

İnsan dünyaya adıyla gelir.

Hayat boyunca sıfatlar biriktirir.

Ölüm ise çoğu zaman önce adını alır, ardından geriye yalnızca bıraktığı izi bırakır.

Doğumdan ölüme.

Anlamlı, düşündüren kısa ve öz bir şiirdi .
Yüreğinize sağlık şairem. Sevgilerimle...

YAŞAMIN GERÇEĞİDİR....DEĞİŞEN OY...DÜNYA . TEBRİKLER ŞAİR .

Hayatta rollerimizle varız. Okuyunca kendi adımı düşünmeden edemedim.Bir ömür yaşayıp kendin olarak anılamamak ne acı.Gerçeğin yüzüydü şiir.Tebrik ederim şairem.

Bir mezar taşına rastladım adı silinmiş
Senin yaşadığın bile belli değildi

Güzeldi yibe abla seni okumak zevkli

“Bir ad bırakmadan geçmek mi insan olmak
Yoksa adla birlikte unutulmak mı
Kimin hikâyesinde gerçekten yer bulur insan?”

Yüreğinize sağlık, bu şiir kısa ama yoğun bir varlık ve kimlik sorgusu taşıyor; özellikle ismin yerini rollerin alması fikri metne güçlü bir toplumsal ve felsefi derinlik katmış. Selam ve saygılarımla.

Anlamlıydı.

İnsanın bu dünyada kendine ait sandığı o adın ve makamların aslında ne kadar geçici birer emanet olduğunu hatırlatan bu vakur sesiniz, ruhu derin bir tefekküre davet ederken ben de sizi tebrik ediyorum

Saygılarımla

Bu derin, felsefi ve anlamlı şiiri bizimle paylaştığın için teşekkür ederim dost. Kalemin, kelamın ve şiirin o evrensel gücü her daim yüreğini ferahlatsın.

şiir anlamlı ne anlarsan anla ama düşündüren ve derin bir şiir kısa ama büyük düşündürüyor bence kutlarım emeği selamlar

Bu dünyaya gelip de adı olmayan var mıydı?