Bu şehir hep sen kokuyor,
hangi sokağa dönsem izlerin var.
Kaldırımlarda ayak seslerin,
rüzgârın içinde fısıltın,
gecenin en sessiz yerinde bile
adını duyuyorum sanki.

Bu şehir hep sen...
Bir banka otursam sen,
bir pencereye baksam sen,
yağan yağmurda sen,
doğan güneşte yine sen.

İnsan unuturum sanıyor bazen,
oysa bazı insanlar unutulmak için değil,
kalbin en derin yerine yerleşmek için geliyor.
Sen de öyle oldun işte;
gitsen de kaldın,
sussan da konuştun,
uzak olsan da içimde yaşadın.

Bu şehir hep sen diye başlıyor sabahlara,
hep sen diye bitiyor gecelere.
Bir şarkı çalıyor radyoda,
sözleri sana çıkıyor.
Bir kuş geçiyor gökyüzünden,
kanadında seni görüyorum.

Sana dair ne varsa
bu şehrin duvarlarına işlemiş.
Bir kahve kokusunda,
eski bir fotoğrafta,
sarı sokak lambalarının altında
hep sen varsın.

Bu şehir hep sen sevgilim,
ben nereye gitsem peşimden gelen sensin.
Yıllar geçse de değişmeyen,
mevsimler dönse de solmayan,
kalbimin en güzel yerinde saklanan sensin.

Ve bil ki,
bir gün bütün yollar tükenirse,
bütün ışıklar sönerse,
bu şehirde senden kalan son hatıra bile kaybolursa,
ben yine seni seveceğim.

Çünkü bu şehir hep sen...
Bu kalp de hep sen.