Nice oldu şu dünyaya karıştım
Kah kendimle kah nefsimle yarıştım
Evvel ile ahir ile barıştım
Soramadım bu yangının başını

An yokmuş ki gelip cana çatmayan
Ölü günü ölü düne katmayan
Gün bulunmaz hem doğup hem batmayan
Saramadım bu yangının başını

İçerimde bin bir düğüm söküldü
Gizli saklı sırlar yere döküldü
Acziyetim iki dizde büküldü
Aramadım bu yangının başını

Karanlığı bir ışıkta sakladım
Dert içinde nice keder akladım
Nihayeti kader diye bekledim
Deremedim bu yangının başını

Hayli oldu gülenlere ağladım
Ağladıkça can evimde çağladım
“Dünya fani” deyip gönül bağladım
Kıramadım bu yangının başını

Kırık gönlüm içten içe devrildi
Her bir sözüm dil ucuma savruldu
Pişmanlıklar ateş aldı kavruldu
Süremedim bu yangının başını

Yüreğimde yanıp duran rızada
Ne kaçış var ne teselli cezada
Er ya da geç çıkılacak kozada
Yoramadım bu yangının başını

Son feryadım kaybolurken hecemde
Kırgınlıklar isyan etti gecemde
Savruldu benliğim dağıldı cem’’de
Göremedim bu yangının başını

02.06.2026
Kudret Merttürk

Dost kalemden

Gelen fani, giden fani bu yolda,
Bir yaprak misali titrerim dalda.
Ne bir mana kaldı ne bir tat balda,
Veremedim bu yangının başını…. Mesut Tütüncüler teşekkür ederim