Dönüp duran kalemimin faslında
Eksik kaldı bir tarafım aslında

Hecelerim ,
satırlara inerken
Bu zamana ya geç kaldım, ya erken

Cümlelerim birbirine sataştı
Hırçınlaştı, her nefeste had aştı

Kimi haktan, adaletten bahsetti
Kimi susup kaderine ah etti

Pişmanlığı gün yüzüne savurdu
Her avazım bir feryada dem vurdu

Geçmiş zaman bekler mi hiç kafeste
Çıkıp geldi kalemdeki her este

Gözyaşımda elemimi aradı
Yoktu zulmün dile düşen bir adı

Teraziye konulmayan bir acı
Bu derdimin tabibsizmiş ilacı

Kırıklara takıldıkça her adım
Aynalarda bir tebessüm aradım

Zaman dedim, muallimi insanın
Hayat ile buluştukça her anın

Kime baksam gözü göze değdirip
Mahzun kaldı başı öne eğdirip

Alfabede bütün harfler mahpustu
Gülümsedim kalemime sus pustu

Çok yol aldım topu topu bir adım
En nihayet özgürlüğü boyadım

Kapanmadı içimdeki son fasıl
Kalem sustu, dile geldi, söz asıl

Kudret Merttürk
05.06.2026