Can çekişen mazinin feryadıyla uyandım,
Her anı sürüklerken çığlığın akışına.
Kulağımda çırpınan bir yankıyla sınandım,
Kapılmadım hayatın acıyı tutuşuna.

Bıktım durmadan dönen şeytanların turundan,
Heyhat, hangi inilti diriliyor derinden,
Parça parça yıkılan umudun her yerinden,
Adım adım çıkarken tutundum yokuşuna.

Dillerinden dökülen yılanları salanlar,
Sırtları küfe küfe palavradan yalanlar,
Bir ben vardım benimle, bir de benden kalanlar,
Kanmadım bu dünyanın yalancı bakışına,

Anılara varmadan dikenler güle döndü,
Güneş yeniden doğdu, fırtınam yele döndü,
Bu hayatın çer çöpü yanarak küle döndü,
Gözümde alevlerin maziyi yakışına.

Savurduğum rüzgarda toza karıştı izler,
Sönünce yüreğimde büyüttüğüm o közler,
Artık ne bir hesap var, ne hesap soran gözler,
Aldırmadım zamanın yüzüme çöküşüne.

Kudret Merttürk / Berlin
19.08.2026