“Aşk ya da nefret, ben hangi kutuptayım?
Pusulası kaybolmuş sensiz bir mektuptayım”


Sana bu son kelimem ardından son bakışım
Senden sonra acıya hesapsızca akışım
Kalbimde mühürlenen bu eski mektubumda
Sökmeye çalışırken yıprattığın nakışım
Hep senin peşindeyken günlerim gecelerim
Hangi duygu ardında kaybolmuştu çıkışım

Pusulamı kaybettim rüzgâr gibi savruldum
Yönümü şaşırınca sensizliğe çevrildim
Yakamdaki gölgenden çıkmaya çalışırken
Bu harabe dünyanın ortasına devrildim
Sana gelen yolları dikenlerle kaplayıp
Düştüğüm ateşlerde artık son kez kavruldum

Bilmem kaç kez yıkmıştın sayamadım yaramı
Hiç hesaba katmadım sevdadaki sıramı
Sanma ki kurtaracak dilindeki pişmanlık
Hesabını tut artık aşk beyaz mı kara mı
Umudu kaybetmekmiş en ağır bekleyişim
Her gecemin sabahı feraha mı dara mı

Bıraktım keşkeleri temize çekmiyorum
Ne düne ne bugüne kaygıyı ekmiyorum
Maziye yaklaşmadan uzaktan izliyorum
İlmek ilmek sökülsen yine de bakmıyorum
Bir bulut kadar özgür aklımın ucu şimdi
Bende bir sen söndürdüm yeniden yakmıyorum

Kudret Merttürk / Berlin
06.08.2026