Sen benim iklimimde, bir bahar sabahısın
Kalbimin aşka doğru, sonsuz güzergâhısın

Fikrimden gitmiyorsun, bir lahza olsa bile
Dilimdesin, tek damla nefesim kalsa bile

Aklım, ruhum, kalbime küstü senden öncesi
İçimdeki çocuğun çıkmıyordu hiç sesi

Durmadan bir acıdan, bir acıya koşardı
Ah bu zavallı kalbim, acılardan taşardı!

Utanırdım kendimden, dallar kırıldığında
Umuda giden yollar bir bir yarıldığında

Ve yapraklar hüznümle yüzünü yuduğunda
Kelebekler acımda son kez uyuduğunda...

Kahrolurdum, göçerdim bir maden ocağında
Düşlerim buz tutardı Ağustos sıcağında

Gökyüzünde hüzünkâr, gözü yaşlı buluttum
Kirpiklerimden öptün, ağlamayı unuttum!

Ah, benim içimdeki şehri bir gezin hele
Yüzündeki yüzümle sarılsın yüzün hele

Bak gör ne çok sokak var, gülüşünle bezeli
Ah, ben sana vurgunum, ömrümün en güzeli!

Gözlerimin içinde gözlerin gelir geçer
Gözlerinin içinde, güvercinler aşk içer

Güneşten daha parlak, gökyüzü kadar derin
Yüzün; dağ papatyası, yaylalar kadar serin.

Ne güzel, buğday kokan sıcacık ellerin var
Bırakma ellerimi, ellerin evimdir yâr!

Sen benim iklimimde, Hazıran sabahısın
Kalbimde ebediyen, aşk ile kalacaksın!

01.06 2026

S.U.

Serkan Uçar