Günah defterim ağır bu gece,
Sayfaları kül kokuyor sessizce.
Her satırda kırılmış bir dua,
Her harfte içime çöken bir veda.

Bir zaman ellerim masumdu belki,
Şimdi avuçlarımda gece birikti.
Sustum çoğu zaman, sustukça büyüdü,
İçimde sakladığım karanlık yürüdü.

Aynalara baktım, yüzüm yabancı,
Gözlerimde kayıp yılların sancısı.
Bir damla merhamet aradım gökten,
Ama yağmur bile uzak geçti benden.

Ne çok kalp kırdım farkına varmadan,
Ne çok insan geçti içimden ağlayarak.
Şimdi yalnızlığın taş duvarında,
Adımı yankılar suç gibi durmadan.

Ey affın sahibi, duy beni yine,
Bir ışık bırak şu yorgun kalbime.
Çünkü insan bazen düşer en derine,
Ve en karanlık gece ağlar kendi içine.

Bir çocuk saklı hâlâ içimde,
Üşüyor eski bir sonbahar gibi.
Kırık oyuncaklar arasında
Kaybetmiş kendini sessizce biri.

Her gün biraz daha eksildim ben,
Kendi gölgeme sığınır oldum.
Kalabalıklar geçti yanımdan,
Ben en çok kendime yoruldum.

Geceler uzun bir mahkeme şimdi,
Vicdanım durmadan beni yargılar.
Bir yanım “unut” diye fısıldarken,
Diğer yanım eski yaraları kanatır.

Belki de insan dediğin budur;
Hem yara açan hem sarılmayı bekleyen.
Hem günaha yürüyen çaresiz ayak,
Hem affedilmeyi gizlice dileyen.

Ve eğer bir gün kapanırsa defter,
Son sayfada tek bir cümle olsun:
“Çok hata yaptı bu kırık kalp,
Ama sevmekten hiç vazgeçmedi.”

Günah defterimi açtım bu gece,
Sayfalar titredi ellerimde.
Her satırında yarım kalmış insanlar,
Her köşesinde susturduğum çığlıklar vardı.

Bir annenin duasını kırdım belki,
Bir dostun güvenini usulca öldürdüm.
Bir kalbi sever gibi yapıp
En derin yerinden incittim.

Şimdi gece olunca hepsi gelir,
Kapımı tek tek vicdan çalar.
Uyumam artık kolay değildir,
Çünkü karanlık insanın içinden ağlar.

Ben en çok kendime yenildim,
Kimse bilmez içimdeki savaşı.
Gülerken bile içim kanardı,
Kimse duymadı sessiz feryadı.

Bir zaman alnım göğe yakındı,
Şimdi başım utançtan eğik.
Dualarım yarım kalıyor artık,
Dilimin ucunda kırık bir “keşke” birikmiş.

Ey merhameti sonsuz olan,
Ben çok kayboldum kendi içimde.
Bir tek sen görürsün geceleri
Yastığa sessizce dökülen gözyaşımı.

Çünkü insan bazen günah değildir sadece,
Bir pişmanlığın ete kemiğe bürünmüş hâlidir.
Ve bazı kalpler vardır ki,
Affedilmeyi beklerken yavaşça ölür.