Düştüm derd-i firâkın içine ey mâh-ı perî,
Ateş sardı sînem pür-bu âhım ey mâh-ı peri
Fiğân ile her dem âh u titrer içim ey mâh-ı peri
Bir nazar eyle ki dirilsin bu gönül ey mâh-ı peri

Sâye-i gam çöker mâtem olur her bir nefesim,
Gülüm soldu bahârım kalmadı artık bir hevesim,
Doldu bülbülün nâlesi gecem oldu keder kesim,
Sensizim yok dünyâda ne bir dost ne de sesim,

Doğdun’ya Mâh-ı tâbân gönül tahtına bir dem,
bir yel olup geçtin bıraktın gam ile hem-dem,
Seneler âh ile doldu köz olup yandı bu âdem,
Gök kubbe şâhid olur derdime her seher-i mâtem,

Savrulur esen yel’ile yaprak misâli ömr-i hazîn,
Sensiz olmaz bana alemde ne bir yâr ne de mekîn,
Hasretin çöktü gönüle dağıldı sîne-i pür-hûn,
Titrer derdü hicrân ile bu gönül oldu perîşûn,

Ay yüzün nûr olup indi karanlık gecelerime,
Eyle ki bir nazar şevk versin o mahzûn gönlüme,
Doldu her nefes âh ile her adım gam yüküme,
Sal bir ümîd bırak şem‘-i safâ ol ömrüme,

Yasin der: Bu gönül âh ile sensiz neyleyip,
Bir tebessüm eyle yâr yoksa ölür gamla serî,
Sana meftûndur ezelden bu gönül pür-âteş-i aşk,
Bir nazar kıl ki dirilsin yoksa düşer hâk