Bir gün ansızın düşersen bu viran gönül evime
Buyur otur, ne küskünüm ne dargınım sensizlige
Garip gibi sızar içim, çöker gam gölgelerime
Bir çayımı iç de hele… ârefe’den sonra gidersin

Gam çökmüş yıllar var bekleyen gözlerimde
Kaç baharı gömdüm ben “Fâtiha”lı sözlerimde
Bir sıcak nefes bırak şu titreyen yüreğime
Gönlüm serinlesin biraz… ezan vakti gidersin

Gül açmaz soldu bahçem, mevsim erken erdi
Bülbüller gecelerde sensizliğimi dêr’di
Takvimlerde kor olup her gün içimi yedi
“Buradayım” de bir kere… namaz’dan sonra gidersin

Perdeleri arala, ay vursun güzel yüzüne
Sessizce gel otur köşeye, dokun kederime
Yorgun düşmüş kalbimin en ıssız düşlerine
Bir damla umut bırak’da Bayram’dan sonra gidersin

Gecelerin koynunda üşür senli hâllerim
Bir köz gibi saklanır içimde yarelerim
Yıldızlar şahidimdir, dinmez ki intizârım
Ateş olup yan da hele… seher vakti gidersin

Rüzgâr eser ovalarda savrulur gider hayatım
Sensiz geçen yıllara erişmez’ki yakarışlarım
Bir yudum sevda gibi geçti gönül kervanım
Son bir gece bende kal’da tân yerinde gidersin

Hasretin düştü yine yüreğimin tâ içine
Adını andıkça çöker dert hecenin üstüne
Bir garip sevda kaldı sensizliğin peşinde
Bir yüzüme gül de hele… sabahın danında gidersin

Gül yüzün bir kere ayaz geceye gönül koymuş
Işık olurdun geceme de sabah seni kıskanmış
Kuşlar yuvasın kursun, gülümün dalı kırılmasın
Kapımı bir çal da… sabah olsun gidersin