Sessiz Gidişim

Uzaktan izlerim, yıldızdan düşen bir yaprak gibi,
Gecenin karanlığında, içimdeki ışığa doğru yol alırım.
Ruhumun aynasını ararım, zamanın ince çizgileriyle
Kim bilir nasibim, hangi rüzgârla yollarımı sarar.

Sessiz gidişim, sessiz sessiz yerlere varır, usulca dönerim,
Kendimi yitirdiğim sokaklar yeni bir umutla dolup taşar.
Huzur Sokağı’nda, geçmişin yankıları yankılanırken,
Bir kuşun kanadında, sabahın ilk ışığına harmanlanırım.

Gözlerim ufukların ötesine, bilinmeyenin kalbine dalar,
Yeniden doğarım, gökyüzü mavisiyle dolarken boşluklar.
Her adımda, toprağın solgun rengiyle büyülenir ruhum,
Ve sessizlik, sessizliğe fısıldar, kalbime dokunur.

Hüzünle sevinç, gölgelerde dans eden bir çift gibi,
İçimdeki derinlikleri aydınlatır, sarar sarar hep yeniden.
Kelimeler, şarkı olur, kalbin yankılarında yankılanır,
Rüya ile gerçeğin arasında, kim bilir ne hayaller yazar.

Sessiz gidişim, umutla dolu bir yağmur damlası gibi,
Huzur Sokağı’nda, her toprak tanesiyle buluşurum.
Ve bilirim, her sessiz anı, yeni bir hikâyenin başlangıcıdır,
Kalbimde saklı olan, bir Eksiklik belki de hiç gelmeyecek bir Beklenti, belki de Sadeçe Kendimi bulurum, kim bilir hangi yolarda Sessiz Sessiz kaybolurum Sensiz bir yerlerde, belki de Kara Toprakla bir Olurum, Giden Sadeçe ben Olurum...