Nerde Benim Çocukluğum

Hatıraların Sokaklarında kaybolmuşum,
Sessizliğin yankısı bena Eşlik Ediyor,
Zamanın ipinde Sallanan bir Sarkaç misali,
Geçmişin gölgesinde titreyek yollar Arıyorum.
Yolumu kaybetmiş bir çocuk gibiyim,
Kimsesizlik bir yorgan gibi Sarıyor bedenimi,
Özlemin adresi, karanlıkta yazılmış,
Ve geleceğin direnişi, içime kurulmuş bir saat gibi.
Çıkmazların içinde dönen mevsimler,
Yıllara mahkûm kalmış hayallerin soğuk nefesiyle,
İçine kapanmış sesler, kalbimde yankılanıyor,
Gözyaşlarım, yılların eksikliğiyle boğuluyor.
Geride kalan izlerin boşluklarındayım,
Sahipsiz çocukların hayallerinde yankılanan,
Bir rüzgar gibi esen umutları arıyorum,
Ve içimde büyüyen bir ışık, beni aydınlatıyor.
Hatıralar, ellerimden kayıp düşerken,
Karanlığın içinde bir yol buluyorum kendime,
Ve her adımda yeniden doğuyor umut,
Geçmişin izlerini silerken, geleceği kucaklıyorum.
Yalnızlık, dostum olmuş bir sırdaş,
Ama bu sokakların sonunda biliyorum ki,
Her adım, beni özgürlüğe biraz daha yaklaştırıyor,
Ve hayallerim, yeniden çiçek açıyor karanlıkta.
Benim çocukluğum nerede diye sorarken,
Kalbimin derinliklerinde yeniden buluyorum onu,
Ve bu defa kaybolmamak üzere sıkıca sarılıyorum,
Hatıraların sokaklarında, doğuyorum Ve her defasında yeniden Ölüyorum Dört Duvar arasında hapis edilmiş bu Çocukluğumun Eksikligi, Nedenler arasında , kaybetmiş olduğum Gerçekler , Çocukluğumun içinde Özlemler, bana Bağlanmış Yazılar, okudukça Sessizliğin içindeki fırtına, Kimsesiz yurtdunda Beklentisiz , sıradan bir Çocuk birine Mutluluk birinede Umut