0
Yorum
3
Beğeni
0,0
Puan
24
Okunma
Terinos hazzetmezdi bu bayramdan.
İçini ağır bir keder kaplardı.
Defalarca anlatsa da kimse anlamazdı onu.
Eskiden kurbanını bir vakfa bağışlar,
sessizce kenara çekilirdi.
Şimdi onu da halledemiyordu.
Zaman değişmişti.
Arkadaşlar kaybolmuştu.
Meydan başka meydan olmuş,
kahvelerin sesi bile değişmişti.
Datça’nın rüzgârı aynı esse de
Terinos’un içindeki eski yazlar dönmüyordu.
Köpeği Tontonitos ayak ucunda uyur,
o ise bahçe demirlerine yaslanıp
uzaklara bakardı.
“Yer değişti,” derdi kendi kendine,
“insan yerinde kalsa bile
zaman onu başka yere götürüyor...”
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
