Ben sevmeyi çocuklardan öğrendim,
Bir bakışta kalbe dokunup gülmeyi öğrendim.
Ne çıkar vardı o duygularda ne yalan,
Bir mendil paylaşınca dünyayı bölmeyi öğrendim.

İlkokul sıralarında başladı içimde sevda,
Masum bir gülüş düştü küçücük bir rüyama.
Kalbim o gün ne temiz ne de berraktı meğer,
Bir “merhaba” yetiyordu koskoca dünyama.

Büyüdük sonra… değişti bütün insanlar,
Sevgiler bile menfaatle atar oldu adımlar.
Kalpler cam gibi değil artık taş gibiydi,
Bir tebessüm yerine suskun kaldı dudaklar.

Oysa çocuklar öyle miydi hiç söyle?
Kırılır yine severdi tertemiz bir gönülle.
Kin nedir bilmezdi, hesap nedir anlamazdı,
Bir oyuncak uğruna küser, barışırdı bir gülle.

Ben hâlâ öyle sevdim işte herkesi,
İçimde saklayarak o küçük çocuğun sesi.
Bile bile kırıldım, yine de vazgeçmedim,
Çünkü sevgiyle atıyordu kalbimin nefesi.

Kimileri geldi eksiltti içimdeki ışığı,
Kimileri unutturdu geceleri, sabahı.
Ama ben yine de insanlara inandım,
Belki sevgidir dedim iyileştiren yarayı.

Zaman bana çok şey öğretti sessizce,
Her sevginin hak edilmediğini derince.
Ama ne yaptıysam kapatamadım kalbimi,
Bir çocuk ağlıyordu hâlâ içimde gizlice.

Şimdi dönüp bakınca anlıyorum dünyayı,
İnsan büyüdükçe kaybediyor biraz kendini.
Kalabalık sokaklarda yalnızlaşıyor ruhu,
Ve unutuyor bazen saf sevebilmeyi.

Yine de içimde küçücük umut saklı,
Karanlık gecelerde bile gözleri ışıklı.
Diyor ki: “Bir gün her şey yeniden güzelleşir,”
Çünkü çocuk kalbi hâlâ Allah’a yaslı.

Ve ben…
Kırılmış olsam da sevmekten vazgeçmedim.
İçimdeki çocuğun elini hiç bırakmadım benim.
Çünkü insanı insan yapan şey şudur bu hayatta:
Acıya rağmen tertemiz sevebilmektir derdim…

Özkan Değirmenci