HOŞÇAKAL NİĞDE

Niğde’nin yelinde üşüdü canım,
Koyunlu’da kaldı yarım bir yanım.
Taşına toprağına sinmişti anım,
Gurbet yolu düştü, hoşçakal Niğde.

Koyunlu köyünde akşam inerken,
Dağların ardında güneş sönerken,
Bir sevda bıraktım yollar dönerken,
Yüreğimde kaldın, hoşçakal Niğde.

Bor’un yollarında ayazı tattım,
Köyümün bağrında gençliğim sattım.
Her esen rüzgârda kendimi yaktım,
Derdimi götürür rüzgârın Niğde.

Çeşmenin başında içtiğim sudan,
Koyunlu taşından, toprağından,
Bir ömür ayrılık düştü payımdan,
Gözümde yaş oldun, hoşçakal Niğde.

Gidiyorum amma gönlüm gidemez,
Bu sevdayı zaman bile silemez.
Koyunlu’dan uzak yüreğim gülmez,
Hasretin boynumda, hoşçakal Niğde.

Bir gün döner miyim, bilinmez gayrı,
Gurbetin yolları böler bu bahtı.
Koyunlu köyünde kaldı hayatım,
Son sözüm sana olsun: Hoşçakal Niğde.

Suskun Şair Fazlı Acar